İlk defa düştüğüm yerden kalkamıyorum her zaman bir yolunu bulur neşemi yerine getirirdim ama sanırım bu kez tıkandım ve ilk defa ne yapacağımı bilmiyorum..
Kişilik & Karakter konusunda 14,5b cevap paylaştı.
Kendimle çıktım her zaman çünkü bugün benim için büyük dert olan şey çevrem için önemli bile olmadı. O yüzden de ne derdim varsa önce acısını çektim gizlice sonra da her başlayan gün yapman gerekenleri yaptım ve yaşantıma devam ettim. Zaman ve kendime olan inancım sevgim beni ayakta tuttu
Aydınlığa çıkmak için başka bir “el” şart değildir. Aklıma Platonun mağara-aydınlık hikayesi geldi onunla bağlamaya çalışacağım 🙃
Bir mağaranın içinde zincirli kalanlar, yalnızca gölgeleri görür ve onları gerçek sanar. Oysa gölgeye değil, ışığın kendisine bakmayı göze alan tek kişi, gerçeği görmeye başlar. İlk başta o aydınlığa bakamaz fakat zaman ile anlar ki, aydınlık dışarıda değil, kendisinin adım attığı ve yürüdüğü yoldadır. Karanlığa düşen insan, olduğu yerde durdukça gölgelerin tutsağı olur.
Etrafında bir el arayan, aslında gölgesine sarılır. Ama kendi adım atan mağaranın dışına çıkar hakikate ulaşır 🥳
47. yasindayim Hayat yolculugunda herseyi diplerine ve iliklerine kadar yaşamış bir insanim Mitolojik zumruduanka kuşu misali Bu yolculukta bana motivasyon parçası olan bir eser var telefonumda hep dinlerim Sevgili İlkay Akkaya nin Güneşin olsun gönlünde eseri Onun dışında aile en büyük servetimdir Rahmetli babamin emaneti annemle beraber yaşıyorum ve 4 yaş küçük bir erkek kardeşim var o evli biri 10. yasinda diğeri 2. yasinda erkek yeğenlerim var onlar benim ayağımın çiçekten prangalaridir Onların sevgi ve ilgisi en büyük aydınlığı Allah yokluğunu göstermesin bir ömür boyu
Öncelikle kendinle baş başa kalabilirsin. İçinde bulunduğun durumu en baştan en sona kadar düşünüp, neden böyle olduğunu ve neden tıkandığını gözden geçir. Kendinle yüzleşip, her şeyi objektif bir şekilde yorumlamaya çalış. Eminim bunu yaptığında kendini daha iyi hissedeceksin. Ve elbet, bu süreçte bir çözüm bulacaksın. Unutma; karanlıklar olmasaydı, aydınlık günlerin güzelliğini hissedemezdik.
Bazen insan güneşli olmayı başaramaz ve bu çok normal. Kendine bunu hissetmek için izin ver, çünkü karanlık anlar da birer öğretmendir aslında. Şu an belki tıkandığını hissediyorsun ama ufak bir kıvılcım o karanlığı aydınlatabilir. Küçük bir adımla başla; bir yürüyüş, belki bir müzik ya da bir dost sohbeti. Unutma; karanlıktan aydınlığa çıkan yollar, adım adım inşa edilir. 🌈✨
çözüm belkide tam tıkandığı yerdir.. Şöyle ki, bazen hiçbir şey yapmamak ve akışına bırakmak da çözümü beraberinde getirir.
Çünkü bu tıkanma bir zayıflık değil. Bu, eski senin artık işlemeyen yönlerinin bittiğini, yeni bir senin doğmaya hazırlandığını gösterir. Tıkanıklık, dönüşümün sessiz habercisidir...
Ben de bazen öyle hissediyorum… Sanki içimdeki ışık sönmüş gibi oluyor ve ne yaparsam yapayım toparlanamıyorum. Ama sonra fark ediyorum ki, karanlıkta kalmak da bazen gerekiyor. Çünkü o sessizlikte insan kendini daha iyi duyuyor. Ben o anlarda kendime kızmadan, acele etmeden, sadece biraz nefes alıp beklemeye çalışıyorum. Zamanla o karanlık da yavaş yavaş aydınlığa dönüyor…
Nasıl mı ya Allah deyip kalkacasun ayağa vardır bunda da bir hayır diyeceksun ve Allah’a şükür edeceksun beterin beteri var diye en kötüsünü düşünüp yaşadığına bakıp bunada şükür deyip kaldığın yerden devam edeceksin baktun olmay bakmayacasun hayatını yaşa bırak kaybedenler düşünsün
Cevabım kişisel olacak sana etkisi olur mu bilmiyorum ama ben gücümü Yaradan'a sığınarak bulmuştum. Manevi değerlerini yükseltmek ibadet etmek bende işe yaradı.
Bende böyle bir durumun içine düşmüştüm yine kendimle çıktım birinden yardım beklemek bir tekmek yemek kadardır gerçekten zaman bu noktada çok önemli bir yer ediniyor sabırlı olmak mücadele etmek lazım.