Eğer kimse görmeyecek olsaydı, nasıl bir insan olurdun?

Eğer kimse beni görmeyecek olsaydı, yine de aynı insan olmaya çalışırdım. Çünkü ben, insanların görmesinden çok Allah’ın görmesinden çekinirim. İnsanlar yanılabilir, unutur ya da yanlış anlayabilir ama Allah her niyeti, her düşünceyi bilir. Bu yüzden kimsenin olmadığı bir yerde bile vicdanımın sesini susturamazdım. Benim için gerçek karakter, yalnızken nasıl davrandığınla belli olur. İnsanların alkışına değil, Allah’ın rızasına göre yaşamak isterim. Evet, belki kimse görmese bazı şeyleri kolayca yapabilirdim; ama içimdeki inanç der ki: “Allah görüyor.” İşte o düşünce, bana hem sınırımı hem de sorumluluğumu hatırlatır. Ben, gizlide de doğru olmayı, kimse duymasa da iyilik yapmayı, yalnızken de dürüst kalmayı seçerdim. Çünkü ben, görünmek için değil, Allah’ın razı olacağı bir insan olabilmek için yaşamak isterim.

Bilmem, ben yine aynı ben olurdum.
Çünkü yaptığım her şeyi, gösterdiğim her davranışı birisi için değil, kendim olduğum için yaptım.


Kimse görmese de, fark etmese de fark etmezdi. Çünkü ben içimden geldiği gibi davrandım. Başka türlü olsaydı, ne aklım rahat ederdi, ne kalbim, ne de ruhum…


Benim için önemli olan görülmek değil,
doğruyu yaparken kendimle barışık olmaktı. 🍃

Daha deli olurdum kaldırım taşlarınin istunde ziplarken sağıma soluma kimse var mı diye bakmazdım. Fiskiyenin altında islandigim zaman görenleri görmezden gelirdim. Çimlere basarak yürüdüğümde hizli olmazdım. Ağaca çıktığımda in oradan diyenlere inatla dah uzun kalirdim. Bisiklete mik zak yaptığımda ya da aylaklarimi saldığımda çocuklar gibi mutlu olurken bana bakanları gormezdim:))