İç sesinle en son ne zaman dürüst bir konuşma yaptın?

Sanırım ben uzun zamandır o iç sesimle konuşmuyorum , daha doğrusu belkide yüzleşmekten korkuyorum; hatalarımla eksiklerimde, kabullenemediğim yönlerimle...

eskiden çok konuşurdum, çünkü günlük tutardım... ve bugünlük sayesinde içimdeki "ben"i ortaya çıkarırdım, onu masaya yatırıp evire çevire eleştirirdim. iyisiyle kötüsüyle..

Ama neden bilmiyorum, son birkaç yıldır bunu yapmayı bıraktım.

Sanırım, o zamandan beridir de içimdeki o saf sesi duyamaz oldum 😔😪

En son iç sesimle dün dürüst bir konuşma yaptım. Bazen insan dışarıya güçlü görünür ama içindeki sesi susturamaz. Ben de dün kendi içime döndüm, kaçtığım duygularla yüzleştim. “Gerçekten mutlu musun?” diye sordum kendime, “Yoksa sadece alıştığın için mi devam ediyorsun?” dedim. İç sesim sustu bir an, sonra sakin bir şekilde cevap verdi: “Artık kendine dürüst olma zamanı.”

O an fark ettim ki bazen en zor şey, kendine yalan söylememek. Ben iç sesimle konuşurken onu bastırmaya değil, anlamaya çalıştım. Kızmadım, yargılamadım, sadece dinledim. Çünkü biliyorum ki insan, kendi iç sesiyle dürüst olabildiği kadar olgunlaşır. Dünkü konuşmam bana iyi geldi; sanki içimde bir yük hafifledi. Ben o günden sonra bir kez daha anladım ki, bazen kendinle yapılan samimi bir konuşma, dünyadaki en büyük yüzleşmedir.

Uzun zamandır iç sesimle dürüst olmayı öğrendim. Çünkü çok uzun bir süre onu hiç dinlememişim, hatta bazen susturmuşum…
Kendimi görmemiş, hislerimi önemsememişim.


Ama artık öyle değil. Artık iç sesimle olduğu gibi konuşabiliyorum. Ne istediğimi biliyorum,
kalbimin sesini dinliyorum.


Belki her şey mükemmel değil, ama ben huzurluyum. 🍃Çünkü sonunda kendimle barıştım, kendimi duymayı öğrendim.


İnşallah bundan sonra daaynı huzuru yaşamaya devam ederim.

Aslında çok yerinde ve derin bir soru olmuş. Her insan kendi iç sesiyle dürüst bir şekilde konuşabilmeli ki ben bazen bundan kaçarım ya da ertelerim bu huyumu sevmiyorum çünkü bazı şeyler yarım kalabiliyor...