Küfredene tepkin ne olur?

Ben küfür eden birine karşı genelde önce sakin kalmaya çalışırım. Çünkü ben saygısızlığa saygısızlıkla cevap vermeyi doğru bulmam. Küfür, bana göre insanın kendini ifade edemediği noktada başvurduğu en kolay ama en seviyesiz yoldur. O yüzden biri bana küfür ettiğinde önce onun neden böyle davrandığını anlamaya çalışırım. Bazen öfkesinden, bazen kontrolsüzlüğünden, bazen de karakterinden kaynaklanır. Ben kendi sınırlarımı bilen biriyim; biri küfürle o sınırı aşarsa, artık o kişiyle mesafemi koyarım. Çünkü ben nezaketle konuşmanın, insanın kalitesini gösterdiğine inanırım. Küfürle değil, kelimelerle kendini anlatabilen insanları severim. Ama tabii bu, sessiz kalırım demek değil. Gerekirse net bir şekilde duruşumu belli ederim: “Ben böyle bir üsluba dahil olmam” derim ve orada nokta koyarım. Çünkü ben seviyemi korumayı, karşı tarafın seviyesine inmeye tercih ederim. Yani ben küfüre tepki olarak bağırmam, kırmam, aynı dilden konuşmam. Ben sadece kendi duruşumla cevap veririm. Çünkü ben biliyorum ki, bir insanın nasıl konuştuğu, kim olduğunu anlatır.

O küfür bir kere edildiyse artık karşılıklı saygının bir anlamı kalmamıştır demektir. Argümanlar tükenince küfüre başvurmak o tartışma veya ilişkinin rasyonel zemini kaybedildiği anlamına gelir benim için. Küfüre misilleme yapmam, ki onun seviyesine de inmiş olurum, enerjimi harcamam ve oradan çekip giderim. Benim bir deneyimimden şunu aktarayım, küfür karşımdaki kişinin mantıksal ve ahlaken yenilgisinin sesli anonsu.

Cevabını veririm, küfür hiç sevmem sürekli küfür eden birini de yanımda tutmuyorum