Sessizliğinin ardında huzur mu var, yoksa bastırılmış fırtınalar mı?

Bazen sessizliğimin içinde öyle bir derinlik var ki, dışarıdan bakan biri huzur sanıyor… ama ben biliyorum, o sessizlik çoğu zaman içimdeki fırtınaların dinmeye çalıştığı bir liman aslında. Kimi gün gerçekten huzurluyum; kelimelere ihtiyaç duymuyorum, sadece iç sesimi dinliyorum. Ama bazı günler var ki, sustuğum her cümlenin içinde bir hayal kırıklığı, bir sitem gizli. Konuşsam kırılacak, sustukça içimde büyüyor. İşte o zaman anlıyorum, sessizlik bazen dinginlik değil, taşmak istemeyen bir kalbin kendini tutma biçimi. Yani kısacası… benim sessizliğim hem sığınak hem savaş alanı hangi yanını göreceğin, o anki kalbimin ne kadar yorgun olduğuna bağlı.

Bazen insan ne uykusuzluktan ne de yorgunluktan tükenir… En çok da anlaşılamamaktan, çırpındıkça daha derine batmaktan, kimsenin sormadığı soruların cevabını içinde taşımaktan yorulur. Güçlü görünmeye mecbur kaldığında, sessizliğin bile yük olur omuzlarına. Ve bir noktadan sonra, gülümsemek sadece yüzüne yapışan bir maske olur.. altında kırık dökük bir dünya gizlenir.

Benim sessizliğim dışarıdan huzurlu görünür ama içinde dinmeyen fırtınalar saklar. Herkes sakin sandığında, ben aslında içimdeki karmaşayı susturmaya çalışırım. Belki de bu yüzden sessizliğim, huzurdan çok bastırılmış duyguların yankısıdır.