Huzur olsaniz kimlere ugrardiniz?

Eğer huzur olsaydım…önce en çok gürültünün içinde kaybolmuş kalplere uğrardım. Yüzünde gülümseme var ama içinde fırtınalar kopanlara, dışarıdan “iyiyim” deyip geceleri sessizce ağlayanlara dokunurdum. Çünkü huzur en çok orada, en sessiz çığlıkların arasında eksiktir.

Bir annenin yorgun ellerine konardım yıllardır ailesi için çabalayıp kendine vakit ayıramayan o kadının kalbine “artık biraz sen de dinlen” derdim.

Bir çocuğun başını okşardım anne babasının kavgaları arasında kalan, anlamadığı bir dünyanın yükünü taşıyan o küçük kalbe “suç sende değil” fısıldardım.

Sonra bir yaşlının yanına giderdim; yıllar geçtikçe dostlarını kaybeden, anılarıyla yaşayan o insana, “yalnız değilsin, her hatırada biraz ben varım” derdim.

Aşıkların arasına da uğrardım…Kırgınlıkların, gururun ve yanlış anlamaların arasına. Birinin kalbine “sevdiğin seni düşündü”, diğerine “bir adım atmak kaybettirmez” derdim. Çünkü bazen bir ilişkiyi kurtaran şey, sadece sessiz bir anlayış, bir iç huzurudur.

Sonra sokaklara uğrardım aceleyle yürüyen insanlara, trafikte öfkesini saçanlara, yetişmeye çalışanlara. Onların omzuna hafifçe dokunur, “hiçbir yere geç kalmadın” derdim. Zamanın peşinde koşarken, yaşamın kendisini unuttuklarını hatırlatırdım.

Belki de en son, kendimi arayan insanlara giderdim. Hayatın anlamını, yönünü, nedenini sorgulayanlara…Onlara “cevabı bulmak zorunda değilsin, bazen sadece hissetmek yeter” derdim. Çünkü huzur, bir varış değil aslında;bir kabulleniştir, bir derin nefes, bir “tamam” diyebilme halidir. Ve eğer ben huzur olsaydım, kimseyi değiştirmeye çalışmazdım sadece yavaşça yanlarına oturur, susardım. Belki o sessizlikte herkes kendine kavuşurdu.

Güzel soruymuş. Ben yaşlılara uğrardım. Çünkü bir yaştan sonra bazı kişiler çok pişman oluyor sürekli aynı konuları konuşup duruyorlar. Onlara uğramak isterdim.

hangi hak eden hak ettiğini almış ki bu dünyada 😏😪

bu dünya haklıların değil, güçlülerin, yalancilarin, düzenbazların dünyası...