Bazen birini özlediğini sanırsın ama aslında onun yanında hissettiğin huzuru, kendini bulduğun o hali özlersin. Çünkü bazı insanlar gitse de sende bıraktıkları duygular kalır. Onu değil, onunla gülümseyen halini, o anın sıcaklığını, o zamanlardaki seni ararsın. Özlem bazen kişiye değil, zamana duyulan sessiz bir sitemdir.
Peki sen hangisini özlüyorsun, onu mu yoksa onunla olduğun seni mi?
Kimi özlüyorsun aslında; onu mu, yoksa onunla olduğun hâlini mi?
Aslında bazen insan neyi özlediğini bile tam anlayamıyor… Belki onu özlüyorum sanıyorum ama derine inince fark ediyorum ki; onunla olduğum hâlimi, içimdeki o sıcaklığı, o huzuru özlüyorum. Çünkü bazı insanlar sadece hayatımıza değil, içimize de dokunuyor. Onlarla birlikteyken daha neşeli, daha güvenli, daha “ben” hissediyoruz. Sonra o kişi gidince sadece o değil, o halimiz de gidiyor. Geride, bir zamanlar kim olduğumuzu hatırlatan anılar kalıyor.
Bazen bir gülüşü, bazen bir bakışı değil, o bakışın bizde uyandırdığı duyguyu özlüyoruz. Kısacası; özlenen kişi değil, onunla birlikte ortaya çıkan o güzel tarafımız oluyor aslında.
Çok sevdiğim bir dostum vardı. Ruhu şad olsun. Mükemmel ötesi bir insandı ve hani tarif edilemeyecek kadar kaliteli bir insandı. Burada onu ne kadar översem öveyim asla tam olarak yeterli olmaz. Geçtiğimiz aylarda Eskişehir orman yangınında şehit oldu. O kadar çok ağlamıştım ki, o kadar psikolojim bozulmuştu ki... Şehit haberi geldiği an öylece kalmıştım. Sonrasında arkadaşlarım aradı sordu gerçek mi haber falan diye. İnstagrama girdiğimde onun haberleri falan... Gerçekten çok kötüydü. Onu o kadar çok özlüyorum ki. Benim direkt kardeşimdi, dostumdu, yoldaşımdı. Psikolojik olarak en zorda kaldığım yıllarda bana direkt yol gösterici olmuştu.
Ya çok fazla yazmak isterdim ama hala anılarımı düşündükçe gözüm doluyor. Kendisi kısacası kusursuz birisiydi. Hayatımda en önemli yere sahipti ve hayatımda öyle birisi olduğu için kendimi gerçekten çok şanslı görüyorum.
Ruhun şad olsun güzel dostum. Her daim kalbimde olacaksın Enes... ♥️
Onu özlemediğimi biliyorum ama onunla geçen koskoca bir 21 sene var ister istemez anılar aklıma geldikçe o anıları o zamanları hatırlıyorum.. 21 seneyi yaşamak nasıl kolay olmadıysa unutmak da o kadar kolay değil bazı anılar var ki insan istese de unutamıyor...
Asıl özlediğim onun yanında kendim olabildiğim hâlim. Onun yanında gülmekten çekinmediğim düşündüğümü rahatça söyleyebildiğim, en kırılgan yanlarımı gösterebildiğim anlar İşte o anlarda hissettiğim huzur ve mutluluk beni ona bağlayan şey özlüyorum
Bu soru gerçekten çok derin bir özlem duygusuna dokunuyor. Çoğu zaman ruhumuz aslında anıları, o anki halimizi ya da kaybettiğimiz huzuru özlüyor, kişi bir sembol haline geliyor. Onun yanında kendini daha sevilen, güvende ya da daha “sen” hissettiysen, bu durum geçmişe özlemle karışıyor. 🌻
Önemli olan şu: Şimdi, kendi başına, o huzuru ve sevgiyi yeniden bulabilir misin? Çünkü o hisler sende zaten var, sadece aktive olmuşlardı! 🌼
Ondan önce kendi halimde mutluydum Onunlayken cıvıl cıvıl birsey oldum çocuklaşıyordum enerjim tavan yapıyordu bunları özledim ama onu daha cok özledim ondan sonra eskisi gibi olamadın var sen anla...
Aslinda gecmişimi daima gülümseyerek hatirlarim ve Şu an olmayanlarin vardir bi nedeni deyip geleceğime umut dolu olmayi tercih ediyorum. Yüce Rabbim güzellikler nasip etsin hepimize
Şunu fark ettim aslında ben hep aynıyım. Her yerde herkesle hep kendimim. Sadece beni duymuyorsa görmüyorsa kendimi sessize alıyor, yavaş yavaş uzaklaşıyorum hepsi bu