İnsanlar ilişkilerindeki tüm streslere nasıl dayanıyor (Detayı okumasanız da olur)?

Yeni biriyle tanışıyorsun, konuşuyorsun, birbirinizle uyumlu musunuz değil misiniz diye onlarca şüphe beliriyor kafada... tabii bu ciddi düşünenler için... Bir şekilde şüphelerinizi kırıyor, seviyorsunuz, iş ilerliyor, bu süreçte onlarca kez kavga ediyorsunuz, her kavgada sevdiğiniz kişi kayboluyor sanki ama özür diliyorsunuz, barışıyorsunuz. O kavgalar sizin ilişkinizi bitireceğini düşünüyorsunuz ama daha da güçlendiriyor, birbirinize anlayışınız artıyor, sınırlarınız sevdiğiniz kişinin sınırlarıyla birleşiyor. Bir dönem geliyor, ailelerin tanışması gerekli, acaba anlaşacaklar mı anlaşamayacaklar mı? Şüpheli. Bu korkularla aileler bir araya geliyor, onun ailesi beni, bizi, benim ailem onu, onun ailesini seviyor. Sözleniyoruz, nişanlanıyoruz. Tabii bu ana kadar yıllar geçmiş oluyor, artık birbirimize alışmışız, bu ilişkinin bitmemesi bizim endişemiz oluyor. Bu korkular arada şüpheye dönüşüyor. Küçük kavgalar yine oluyor. Ama sorunsuz bir şekilde evlilik günü geliyor. O günden sonra sevdiğiniz kişiyi her haliyle görmüş olacaksınız. Evlilik bir rahatlık getiricek tabii ve eskisi gibi olmayacak ilişki. Ama sevdiğinizle olduğunuzu bilmek sizi mutlu edecek, yıllar geçecek, kavgalar, anlaşmazlık sürecek, ama hala sevgiyle bakacaksınız. Sonra çocuk... Bu böyle gider. Peki insanlar tüm bu streslere nasıl dayanıyor?