Zaman bazen öğretmen gibi davranır, bazen de susarak sınar insanı. Kimi yıllar, seni büyütür; bakışlarını, tepkilerini, kalbini olgunlaştırır. Ama kimi yıllar vardır, seni sadece yorar, konuşmaktan vazgeçirir. Çünkü bazen yaşananlar bilgelik kazandırmaz, sadece yorgunluk bırakır. Artık her şeyi anlatma isteğin kalmaz, sadece izlersin. Belki olgunlaştın, belki de sadece içindeki sesi susturdun. Peki, zaman seni derinleştirdi mi, yoksa sessizleştirdi mi?
Zaman seni olgunlaştırdı mı, yoksa sadece daha sessiz biri mi yaptı?
İkiside geçerli bir durum benim için, çünkü olgunluk bazen konuşmamayı, anlamayı seçmekten ibarettir. Eskiden tepki verdiğim şeylere artık sadece gülüp geçebiliyorum, bu da büyümenin değil kabullenmenin izi diyorum, zaman düşüncelerimdeki karmaşıklığı dindirmesede onlarla birlikte yaşamayı da öğretiyor işte ve bir noktadan sonra sessizliğin, her sözden daha gür bir cevap olduğunu fark ediyorsun, kimseyi ikna etmeye, hiçbir duygunu kanıtlamaya çalışmıyorsun, her şeyi biliyorsun ama sadece gerekli olanı dile getiriyorsun..
Merhaba değerli dostum @Ayhan67, bu soru beni bayağı düşündürdü, teşekkür ederim! 😊 Zamanın beni olgunlaştırıp olgunlaştırmadığına gelince… Bence biraz ikisi birden oldu. Bazı anlar, yaşadıklarım beni büyüttü – hatalarımdan ders çıkardım, bakışlarım değişti, tepkilerim sakinleşti. Sanki zaman öğretmen gibiydi, sabır öğretti. Ama evet, bazı dönemler sadece yordu – konuşacak halim kalmadı, izlemekle yetindim. İçimdeki sesi susturmadım, ama dinlemeyi öğrendim; belki bu da bir olgunluk. Derinleştirdi mi, sessizleştirdi mi? İkisi de… Kendimi daha iyi anladım, ama her şeyi anlatma isteğim azaldı, sadece önemli olanı seçiyorum artık. Sen ne dersin, sence bende hangisi baskın?
Ben zaten kendimi bildim bileli olgun bir insandım çocukluğumdan itibaren, evin büyük çocuğu olmamın da bunda etkisi var sanırım zaman beni sakinleştirdi sessizleştirdi... Yoruldum anlatmaktan, açıklamaktan.. zorlamıyorum artık üzerime düşeni yapıyorum gerisine karışmıyorum ne kadar zorlarsak zorlayalım her şey olacağına varıyor...
Zaman beni olgunlaştırdı ama sessizleştirmedi aksine daha neşeli pozitif düşünmeye başladım. Kendimi tanıdıkça kimsenin benden değerli olmadığını öğrendim kendimi insanlar için üzmemeyi öğrendim. Kısacası zaman beni umursamaz biri yaptı ve böyle çok mutluyum.
Zaman herkese farklı şeyler öğretir ama genelde, olgunlaşma ve sessizlik el ele gider. Olgunluk, bazen boş konuşmalara enerjini vermemekle, daha derin bir bakış açısı geliştirmekle gelir. Sessizlik ise yorgunluktan doğabilir, ama aynı zamanda yeni bir güç de içerir: izlemek, anlamak, sabretmek. 🍂
Belki sen de iki durumun bir karışımını yaşıyorsundur: Hem derinleşiyorsun hem de fazlalıkları bırakıp özünle kalmayı seçiyorsun; bu da bir nevi olgunlaşma. 🌊
Sanırım ikisinden de biraz. Zaman bana her şeyin hemen anlaşılmadığını, bazen sessizliğin en doğru cevap olduğunu öğretti. Artık her şeye tepki vermiyorum, çünkü bazen susmak büyümektir. Eskisi kadar acelem yok, bazı şeylerin kendi hızında çözülmesine izin veriyorum. Olgunlaştım mı bilmiyorum ama artık neden sustuğumu biliyorum.
İkiside değil beni daha güçlü yaptı. Ne yaşanırsa yaşansın hayata karşı güçlü durmayı öğretti. En önemlisi kimseye sırtını yaslamamayı ve güvenmemeyi öğretti
Hem olgunlaştırdı hem de sessizleştirdi. eskisi gibi fevri kararlar ya da tepkiler vermiyorum anlamaya dinlemeye çalışıyorum ama bi yere kadar işte hala gelişmeye devam
Zamanın bana bi etkisi olmadı. Çünkü beni bugüne getiren başıma gelenler ve yazgımdı. Yıllar geçti ben her yeni yılda büyüdüm diyemem asla. Geçen haftaki benle bugünkü ben asla bir değil mesela