"Ben Mutlu Değil İsem, Kimse de Olmasın" Diye Düşünenlerin Sorunu Nedir?

“Ben mutlu değilsem kimse de olmasın…”
diyen insanın derdi ne biliyor musunuz?

O kişi, mutluluğu paylaşılacak bir duygu değil,
Ölçülüp biçilen ikisi yan yana gelirse olur diye kıyaslanacak bir meta zanneder.

Ona sorsanız
Çok beğendim çok hoşuma gitti “Bu nasıl, güzel mi sence?”
Suratı bir anda limon yalamışa döner!
İçinden geçenle ağzından çıkan birbirini tutmaz:
Amannn ben sevmem öyle abartılı gösterişli şeyleri falan bana sade olucak...
Ya bakarmısın çok güzel durmuş mankenin üzerinde...
Canım, bana ne elalemin üzeride güzel durmasından ve güzelliğin den!
Oysa içinden geçen bambaşka...
“Ben de yapsam, ettirsem, sürsem, sürüştürsem taksam takıştırsam...
Ohooo ondan bin kat daha güzel olurdum!
Bu kıskançlık mı? Evet… ama sadece birazı.
Geri kalanı, eksikliğini kabullenememek.

İnsan doğmakla “insan” sayılır ama olmuyor;
insan gibi insan olmak emek istiyor.

Mutluluk bir elma gibi bölünmez;
bir Güneş gibi ışığı heryere heskese vurur, ısıtır
ve senden hiçbir şey eksiltmez.

Ama bu tür insanlar, başkasının yüzündeki tebessümü
çirkinlik, yapmacıklık olarak affeder.
Sonra aynaya bakar…
Kendi eksikliğini, yetemeyişini görür ve nefret eder...
“Ulan benim neyim eksik, ben niye böyleyim, Hay ben kaderimin içine edeyim!”

Aslında mutsuz değil bu insanlar…
Sadece başkasının mutluluğuna sinir oluyorlar.
Sanki mutluluğa alerjileri var!
Ama onların “alerji ilacı” antihistaminik değil,
Antihissizmanik... duygusuzluk ilacı!
Kronik “kimseyi beğenememe sendromu” yaşarlar.

Bu kişiler bir zamanlar çok umut etmiş,
çok istemiş, çok beklemiştir.
Ama olmamış… kırılmış.
Sonra kırıldığı yerden değil, kırdığı yerden yaşamaya başlamıştır.

Bilinçaltında şu cümle çalışır...
“Ben mutlu olamadım, o halde kimse olmasın!”
Ben yaşayamıyorsam... Yapmışım Dünyayı
“Ben yanarken kalkıp bir başkası da ısınmasın benden ya!”

Bu durumun adı;
bazen duygusal mazoşizm,
bazen narsisizm,
bazen de halk tabiriyle “eziklik kompleksidir.”

Bu insanlar aslında tedavi olmak istemez.
Çünkü rahatsızlıklarını karakter sanmışlardır.
Ama unuttukları şey şudur:
Karanlık, ışığı söndürünce büyümez;
sadece kendi içinde kaybolur.

Ve unutma...%50 si
Tedavi, hastalığını kabul etmekle başlar.
Yani önce “benim sorunum var” diyebilmek ile...