İnsan bazen sevdiğiyle değil, onu kaybettiği anla büyür; sen en çok neyle büyüdün?

Bana en çok neyle büyüdün diye sorarsan benim için bu beklenmedik bir hayal kırıklığıyla başa çıkmak zorunda kaldığım an oldu. Hepimiz sevdiklerimizle güzel anılar biriktiririz ama büyüme o anıların kırıldığı yerde başlar. Benim için bu büyük bir emekle tüm enerjimi ve zamanımı adadığım bir projeyi kaybettiğim zamandı. O an sadece projenin kendisi değil ona yüklediğim tüm umut ve gelecek hayali de kayboldu. İlk başta yıkıcı bir boşluk hissettim tıpkı bir insanı kaybetmek gibi. Ancak asıl büyüme bu kaybın getirdiği acıyı reddettiğim değil kabullendiğim gün başladı. Kaybettiğim şeyin sadece bir proje değil yolun kendisinin de değerini anlamakla büyüdüm. O an başarının sadece sonuçta değil süreçte ve tekrar ayağa kalkma cesaretinde olduğunu öğrendim. İşte o an beni daha dirençli daha olgun ve daha bütün biri yaptı ve yıllar sonra o projemden daha büyük bir projemi kazandım ve şu anki kariyerim de hayatım da şekillendi diyebilirim.

Ben en çok kaybettiğim anlarda büyüdüm; sevdiğimi anlayamadığım, değerini göremediğim, sonra geriye yalnızca boşluk ve sessizlik kaldığı zamanlarda. Her kayıp, her kırık, her “keşke” bana biraz daha kendimi öğretti. Kalbim ağrırken bile düşündüm, düşündükçe öğrendim; insan bazen sevmeyi değil, sabretmeyi, bazen affetmeyi değil, kendi sınırlarını bilmeyi öğrenirmiş. En çok büyüdüğüm anlar, gözyaşlarımla yüzleştiğim, yalnız kaldığım ve kendime “bir daha böyle izin vermem” dediğim anlardı. Ve işte o zaman, sessizce ama derinden, içimdeki ben biraz daha olgunlaştı, biraz daha bilgeleşti.

Ben de onu kaybettiğim andan itibaren büyüdüm hayatı anladım biraz acı oldu ama iyi oldu bence... Zaten sizde detayda çok güzel anlatmışsınız emeğinize yüreğinize sağlık..