Neden hep haksızlık edenler ya da haksızlığa uğrayanlar söz konusu oluyor düşündünüz mü, normal insanlar görünmez mi?

Çünkü insan başkasının başına bir şey gelmeden birinin değerini bilmiyor. anca geberecek ya da hasta olacak öyle arar sorar.

Bazı sorular vardır, cevabı kolay görünür ama içine girdikçe daha çok düşündürür insanı. “Normal insanlar neden görünmez?” sorusu da onlardan biri.

Toplumun dikkatini çektiği figürler genelde iki uçta toplanıyor: ya haksızlığa uğramış, yara almış, sesi kısılmış “mazlumlar” ya da haksızlık eden, sınır aşan, güçlü ya da zalim taraflar. Bu iki uç, duyguyu tetikler. Çünkü insan zihni en çok duyguyla hareket eder; acı, öfke, merhamet ya da adalet hissi… Bunlar anlatıyı canlı tutar.

Ama ortada kalan geniş bir alan var: “normal insanlar”.

Ne büyük bir dramları var ne de dikkat çekecek bir taşkınlıkları. Sabah işe gidip gelen, ilişkilerini dengede tutmaya çalışan, büyük kırılmalar yaşamadan hayatını sürdüren insanlar… İşte tam da bu yüzden görünmez kalıyorlar. Çünkü onların hikâyesi bağırmıyor. Sessiz.

Oysa toplum, çoğu zaman sesi yüksek olanı duyar. Acı çekenin hikâyesi paylaşılır, çünkü empati yaratır. Zalim olanın hikâyesi konuşulur, çünkü tepki doğurur. Ama dengede duran, aşırılıklara kaçmayan, “sorunsuz” görünen insanlar… onlar için anlatılacak dramatik bir çerçeve yok gibidir.

Belki de sorun şu: Biz “değer”i çoğu zaman “yoğunluk”la karıştırıyoruz. Ne kadar sarsıcıysa o kadar önemli sanıyoruz. Oysa hayatın asıl taşıyıcıları çoğu zaman bu görünmeyen, sessiz, sıradan görünen insanlar. Bir toplumun ayakta kalmasını sağlayan şey, bağıranlar değil; dengeyi bozmadan yaşayanlar.

Bir başka açıdan bakınca, “normal” dediğimiz şey aslında en zor olan olabilir. Travmasız bir geçmiş, istikrarlı ilişkiler, içsel dengede kalabilmek… Bunlar sandığımız kadar sıradan değil. Belki de biz onları fark etmiyoruz çünkü “eksik” bir şeyleri yok. O yüzden zihnimiz onları hikâyeye dönüştüremiyor.

Ama şu soru yine de kalıyor: Bir insanın görünür olması için mutlaka yara mı taşıması gerekir?

Belki de artık hikâyeyi sadece kırılanların ve kıranların üzerinden değil, sessizce yaşayanların üzerinden de kurmayı öğrenmeliyiz. Çünkü hayat sadece krizlerden ibaret değil; çoğu zaman arada, dengede ve görünmez sandığımız o geniş alanda akıyor.

O insanlar ilgi hisside hissetmezler ki.. zaten hayatla olan kavgalarini yapıp cozmusler kendi hallerinee ve doğal akışta takılıyorlar neden ilgi beklesinler ki.. öyle bir beklentileri olmadığı gerekte duymadiklari için.. sesleri çıkmaz :))

E bu çok normal değil mi insanlar anormal olana daha çok ilgi ve alaka gösterir.. arka rafta kalan ürün gibidir ve sadece ilgilisine cazip gelir.

Yok ben hiç düşünmedim haksizliga ugrayanlarin yaninda oluruz ama sorun yok o konuda

Dünya öyle bir dönemden geçiyor ki ekonomik krizler pandemi savaşlar eneji bağımlılığı dolayısıyla bu etkenler psikolojik olarak toplumu etkiliyor zengin yine zengin hatta dahada çok zenginleşirlerken gariban dahada gariban durumuna düşüyor böyle oluncada haksızlık hırsızlık yolsuzluk artarken haksızlığa uğrayanlar hep mazlum ve yaralı

Olurlar tabi ama dertleri olmadıkları için gündemde olmazlar.