Bazı insanlar kalbinden gider ama ruhundan asla silinmez, senin de öyle biri oldu mu?

Oldu…
Hayatımdaki ilk dokunduğum insandı O.
Bir bakışıyla dünyam değişirdi…Benim için sadece biri değil, her şey olmuştu. Dünyamın merkeziydi , ben onun etrafında dönüyordum.


Onu kimseye benzetemiyordum,
hiçbir şeyle karşılaştıramıyordum.
Onsuz bir hayat düşünemiyordum bile.


Ama derler ya,“İnsan en çok güvendiği yerden kırılırmış.”Öyle oldu. En çok sevdiğim insan,
bir gün en çok canımı acıtan kişi oldu.


Hiç aklıma gelmezdi, sinirlenmesini bile hayal edemezdim…Ama hayat, bazen en inandığın yerden sınar seni İyisiyle kötüsüyle, acısıyla tatlısıyla tam 21 yıl geçmiş. Bir ömür gibi…Ama şimdi yanımda değil. Çok kırdı, çok üzdü…


Kalbim hâlâ ne hissettiğini, neler yaşadığını biliyor, ama dilim bazen “geçti” diyor.
Sonra sessizce fark ediyorum ki…hiç geçmemiş. 💔 Ama geçecek biliyorum 🖤🖤

Evet öyle biri oldu herşeyim dediğim dostumdu. Onunla paylaştığımız zamanlar sadece eğlenceden ibaret değildi birbirimizin potansiyelini gördüğümüz ve birbirimizi en zor anlarımızda bile desteklediğimiz bir bağ vardı aramızda. Hayat bizi farklı yollara sürükledi şehirler ve yaşamlar değişti ve doğal olarak fiziki iletişimimiz tamamen koptu. Kalbimden gitmedi sadece hayatımın günlük akışından çıktı. Fakat onun ruhumdan asla silinmemesinin sebebi bana öğrettiği o temel ders kendine karşı dürüst olmanın dünyadaki en büyük güç olduğu. Ne zaman zor bir karar vermem gerekse ne zaman kendi değerimden şüphe etsem onun o keskin ve dürüst bakış açısını hatırlarım. O an sanki o dostumun sesi içimde canlanır. O kişi kalbimden gitmiş olsa da, ruhumun bir parçası olarak hayatıma yön vermeye devam ediyor. Bu dünyadan göçüp gitmiş olabilir ama benim her zaman kalbimde ruhumdadır.

Evet… oldu. Hayatımdan gitmiş olsa da, ruhumun bir köşesinde varlığını hâlâ hissediyorum. Bazı insanlar öyle izler bırakıyor ki, zaman geçiyor, mesafeler giriyor, hatta hayat tamamen değişiyor ama o his, o enerji, o bağ kolay kolay silinmiyor. Onunla yaşadığım anılar, hissettiğim duygular bazen bir şarkıda, bazen bir kokuda, bazen de sessiz bir gecede yeniden canlanıyor. Artık bir parçam olmuş gibi; yokluğuna alışsam da, varlığının hatırası hep benimle yaşıyor.
Ruhundan tamamen silmek istersin belki, “artık bitti” dersin, ama kalp bazen aklın kabul etmediğini korur içinde. Belki de bu, gerçekten derinden sevmenin bir bedelidir…..

Evet, oldu… Gitmiş olabilirler, belki hayatımdan çıktılar ama ruhumun bir köşesinde hâlâ yaşıyorlar. Bazen bir şarkıda, bazen bir anıda kendilerini hatırlatıyorlar ve bir parça hâlâ yanımda gibi hissediyorum.