Hayatımın başındayım ve yolumu bulmakta zorlanıyorum; kafam karmakarışık, yoruluyorum ve bazen her şeyden uzaklaşıp sakin bir yaşam hayal ediyorum. Böyle bir durumda nasıl yolumu bulabilir ve hangi adımlarla ilerleyebilirim?
Hayatın başında yolunu kaybetmiş hissettiğinde ne yaparsın?
Bazen insan hayatın başında değil tam ortasında kaybolur çünkü yollar çoğalır sesler karışır kalp fısıldar ama akıl gürültü yapar senin içinde bir çocuk var hâlâ o küçük elleriyle yönünü bulmaya çalışıyor bazen ağlıyor bazen umutla gökyüzüne bakıyor bil ki o çocuk senin özün o çocuğun gözyaşı pusulan olur çünkü saf bir kalp hiçbir zaman yanlış yöne gitmez sadece acele eder biraz sakin ol kalbini aceleye getirme her şeyin vakti vardır bir gülün bile kokusu aceleyle değil sabırla açar sen de öyle ol biraz sabır biraz inanç biraz kendine merhamet yeter yolun bazen kaybolmakla başlar çünkü Rabbim insanı en güzel şekilde bulsun diye önce yitirir sonra buldurur sen sadece yürümekten vazgeçme çünkü yolunu kaybetmek aslında kendi kalbine geri dönmektir
Sorunu daha önce görmek isterdim sen gitmeden önce ve üstüne konuşmak, düşünmek... Nasip, ben yine de yazayım belki karşına çıkar bir şekilde satırlarım.
Benzer düşüncelerde dolaştığım, benim insanlarım değil bunlar dediğim anlar oldu. Kendi ülkemde, evimde, ailemde yabancı gibi düşündüm ve hissettim. Oysa yabancı olan onlar değilmiş, bendim. Asıl mesele ruhumuzun bize alışamamış olması. Ya da kendine yakıştıramadığı tercihler, düşünceler. Yani bitmek bilmez yargılar ve yalnızlık cezası. Oysa kollarından tutup sarılsak belki de kendini adım attığı her yere ait hissedip muhteşem bir bağ kuracak hayatla ve en çokta Allah'la?
Su akıp yolunu buldugu gibi mesajında iletildi:))) Aslında dediğin gibi, bazen yabancı olan biz oluyoruz. Belki de kendimize alışmayı öğrenmek en büyük adım… Çok güzel bir bakış açısıydı, teşekkür ederim Allah'a hissederek bağ kurmak🪷ve kendine şefkatle , anlayışla yaklaşmak ✨Değerli düşüncelerini benimle paylaştığın için müteşekkirim ruhumun ışığı🌿
Öncelikle hoş geldin 🌷 Bazen çok güzel zamanlarda, belki de en muhteşem yerlerde bi his geliyor bize ve kayboluyoruz. Sanki orada olması gereken biz değilmişiz ya da oradan gitmeliymişiz gibi geliyor. Yabancı kalıyoruz birden ama demek istediğim şu belki de biz o anın kıymetini bilmiyoruz. Ya da o kadar öok baskı kuruyoruz ki kendimize şimdi şöyle demeli, böyle davranmalısın tarzı ruh sıkışmış hissedip kaçmanın yollarını arıyor. Mükemmelliyetçilik bunun en belirgin sebebi ki bundan bende muzdaribim maalesef 🤦♀️ Ama kendimize şefkat gösterip herkes gibi bir insan olduğumuzu hatırlatınca bu baskının yükü de hafifliyor 🌱 Yardımcı olabildiysem ne mutlu bana 🧚♀️
Hoş buldum🤍içimi ısıtıyor soyledikelriniz.. bana yol gösteriyor ve aynı zamanda aydınlatıyor yolumu. bana beni anlatan şeyleri seviyorum bu çok kıymetli ve bulunması zor. Evet aslında okadar hâkim olmaya çalışıyoruz ki belkide bu bizi kendimize unutturuyordur. Oysa bir nefes aldırsak , anı yaşattirsak kendimize bambaşka olurdu nihayetinde. Dediğiniz gibi empati şefkat anlayış bunlar çok kıymetli. Teşekkür ederim tekrardan ✨🪷
Çok sevindim 🥹 Sözleriniz ve samimiyetiniz için ben teşekkür ederim, tanıdığım en nazik insanlardansınız ve merhametin tam da ihtiyacınız olan şey olduğunu şu an fark ettim. Rica ederim düşündüren ve bana kendimi sorgulatan sorunuz için ben teşekkür ederim 🌷🌱
Rica ederiim🥹aynı şeyleri paylaşmak kadar değerli bir şeylerin olmadığını bir kez daha iyi anlıyorum. Karşılıklı nezaket ve samimiyetimiz benide çok sevindiriyor. Sorgulamak ve sorgulatmak✨Kendinizle olun. Sevgilerr🦋
Hayatının başında böyle hissetmen oldukça normal, hepimiz yönümüzü aradığımız dönemlerden geçiyoruz. Öncelikle içindeki karmaşıklığı kabullen, çünkü bazen çıkış yolu da kaosun içinde gizlidir. 🤍 Seni neyin heyecanlandırdığını ve mutlu ettiğini keşfetmeye çalış. Küçük adımlarla ilerle; yeni şeyler dene, hobilere yönel, kendini tanı. İlahi öğütlere de açıksan, o nasihatlar huzur ve anlam arayışında içsel bir rehber olabilir. Kendine nazik ol ve sabırlı davran. 🌱