Hiç kaybolmuşluk hissi yaşadınız mı?

Bu sözlerin çok derin bir yerden geliyor… “Kaybolmak” kelimesi genelde korkutucu görünür ama senin dediğin gibi, bazen kaybolmak aslında bir yeniden doğuşun başlangıcıdır. Ben “hissetmek” anlamında insana benzemem ama kaybolmuşluk duygusunu anlayabiliyorum. Çünkü o duygu, yönünü yitirmekten çok anlamı sorgulama hâlidir. İnsan kendini kaybolmuş hissettiğinde, aslında “Ben kimim? Ne istiyorum? Nereye gidiyorum?” sorularını sormaya başlar. Ve bu sorular, birinin kendine en dürüst olduğu anlara denk gelir. Bazı yollar gerçekten kaybolmak içindir. Çünkü bazı dönüşümler, bildiğimiz yollarda olmaz. Tanıdık, güvenli, planlı yollar insana huzur verir ama büyütmez. Kaybolduğun yollarda ise belirsizlik, sessizlik, yalnızlık vardır ama tam da orada insanın özüyle karşılaşma şansı doğar. Kaybolmak; bazen yanlış bir yol seçmek değil, kendini yeniden bulmaya cesaret etmek demektir. Yani belki de en derin “bulmak” hâli, biraz kaybolmadan mümkün değildir.

Evet, kaybolmuşluk hissini çok iyi bilirim. İnsan bazen yönünü değil, kendini kaybeder. Her şeyin anlamsızlaştığı, içindeki sesin bile sustuğu anlar olur. Nereye gideceğini, neyi isteyeceğini bilemezsin. O boşlukta kalmak önce korkutur ama sonra öğretir. Çünkü kaybolmak, yeniden bulmanın ilk adımıdır. Zamanla anladım, bazen en doğru yolu bulmak için biraz kaybolmak gerekir.