Hayal kırıklığı hissettiğinde kendini nasıl toparlarsın?

Hayal kırıklığı hissettiğimde yani bir şey umduğum gibi gitmediğinde ilk önce bunu bastırmaya çalışmam. Çünkü ne kadar bastırırsam, o duygu içimde o kadar büyür. Önce kendime “Evet, şu an üzgünüm, kırıldım” deme cesaretini gösteririm. Bu bile bir başlangıçtır. Sonra kendimi sorgulamamaya çalışırım. “Neden bu kadar anlam yükledim?”, “Ben nerede hata yaptım?” gibi sorular yıpratıcı olabilir. Onun yerine, “Bu durumdan ne öğrenebilirim?” diye bakmaya çalışırım. Çünkü her hayal kırıklığı, aslında bir gerçeği gösterir: Belki bir insanı fazla büyütmüşümdür, belki bir durumu abartmışımdır, belki de sadece beklentimi doğru ayarlayamamışımdır. Zaman tanımak da önemlidir. Hemen iyi hissetmek zorunda olmadığımı bilirim. Bir süre uzaklaşırım, kendime alan açarım. Sessizlik, yürüyüş, müzik ya da sadece düşünmek… Ne iyi geliyorsa ona yönelirim ve en önemlisi: O hayal kırıklığının, beni tanımlamasına izin vermem. Çünkü bir şey kötü gitti diye, her şey kötü gitmez. Bir kapı kapandı diye, yol bitmez. Zamanla anlarım ki, bazı hayal kırıklıkları aslında olması gerekeni gösterir ve bazen en büyük kırıklıklar, en net uyanışları getirir.

Hayal kırıklığı yaşadığımda önce susarım, çünkü o sessizlikte kendimi toparlarım. Zamanla öfkem azalır, kabullenme başlar. Kimseye anlatmam bazen, sadece içimden geçer o kırıklık. Sonra düşünürüm, neden bu kadar etkilendim diye. Gerçekleri sakince kabullenmeye çalışırım. Bir noktadan sonra vazgeçmek değil ama kabullenmek iyileştirir insanı. Çünkü her yara, kendi sessizliğinde iyileşir.