Bazen çok yakınlarınız sizi hayal kırıklığına uğratır. Eşiniz, anneniz, babanız, çocuğunuz onlardan beklediğiniz duygusal yanıtları vermediği ya da davranışları göstermediği için, bazen de tam tersine beklemediğiniz yanıtlardan dolayı sizde hayal kırıklığı yaratabilirler. Bu durum dan çıkmak için ne yaparsınız?
Hayal kırıklığı yaşadığınızda kendinizi nasıl toparlarsınız?
Merhabalar 🎈 Hayal kırıklığı yaşamayan insan yoktur. Güvenirsin, ya da yaptığın işlerde sonuç alamazsın istediğin gibi, ya da hayaller kurarsın yarıda kalır hatta yerle bir olduğu anlar olur ya; çoğu insan umduğunu bulamaz bir hayal kırıklığı yaşar; illa ki benim de oldu hayal kırıklıklarım. Benim çok güvenmekten, inanmaktan oldu. Hayat sonuçta bişeyleri yaşatıyor insana. İyi veya kötü. Hayal kırıklığım olduğunda toparlanma süreci, ayağa kalkma süreci, herşeye kaldığı gibi devam etme süreci bende biraz sancılı geçmiştir, ama üstesinden gelmişimdir. Çevremdeki insanlardan yaşadığım hayal kırıklığında genelde kendi kabuğuma çekiliyorum, sessizleşiyorum, hesap sormuyorum kimseye, sadece biraz susuyorum. Yalnız kalmak istiyorum. Bu zamana kadar ne kadar değer görürsen o kadar değer ver mantığı ile ilerlemeyi öğrendim, sonra o hayal kırıklıklarını yapıştırmak zor oluyor. Öyle zamanlarda üstesinden gelmek için, kendimle baş başa kalıyorum. Kafamı dağıtmak için sevdiğim şeyleri yapıyorum. Düşünmek istemiyorum çünkü. Düşündükçe hayatımdan zaman çalınıyor gibi geliyor. Biraz daha sert ve ketum oluyorum sadece. Yapmak istediğim şeylere yoğunlaşıp olayları beynimin en arka tarafına itiyorum bir daha kurcalamamak hatırlamamak adına. Sonra gücümü toplayıp, kaldığı yerden herşeye devam ediyorum. Belki buruk oluyorum biraz ama o kadarda normal diyip hatırlamamak adına kafamı sürekli başka şeyler ile meşgul ederek atlatmaya çalışıyorum.
İnsanın en büyük destekçisi zaten yine kendisidir, başkasından destek beklemek güzçsüzlüktür bana göre. Yeter ki insan iyileşmek toparlanmak istesin bunu yine tek başına başarır.
Hayal kırıklığı çöküş sonrası yapılanma süreci gibi, her hayal kırıklığından sonra yeni bir şeyler öğrendim. Bu durum yer yer hatta çoğunlukla içsel bir yolculuğa dönüşür. Bununla baş etmek kişiden kişiye değişen bir süreç, yaşadığın ruhsal çöküşle mücadele yoludur baş etmek... kimi kendini sigaraya, alkole, başka kadınlara veya adamlara verir, kimi değişik hobiler bulur, yeni arkadaşlar, yeni bir çevre edinir, belki bir geziye, tatile çıkılır vs. En güçlü yollardan biri ise; güce, kariyere odaklanmak. Çok insan biliyorum üzüntüsünü unutmak için çok çalışıyor, mesai yapıyor, belki çok yoruluyor ama hayal kırıklığını düşünecek zaman kalmıyor. Bir yerden sonrada maddi ve manevi iş olarak size geri dönüyor prim, ödül, övgü, taktir nasıl adlandırırsanız artık. Uğruna savaşacak yeni idealler, yeni hayaller bulmak bu daha güzel geliyor kulağa insanız gülecek tutunacak bir neden mutlaka bulabiliriz umut her zaman var hatalarımız yanlış seçimlerimiz içinde bu böyle, tüm bunlar hayal kırıklığımızı telafi edebileceği gibi mutlaka getirisi olup güzel şeyler de katar. Zaman ve sabır bu ikisi çok önemli zaman geçtikçe yaralar kabuk bağlar yeniden hayatınıza hayallerinize kaldığınız yerden devam edersiniz hayatta ders niteliği olabilecek türlerden biri de hayal kırıklıklarından ders çıkarmak.
Kader ve Tarih üzerine geçenlerde bir düşünce üzerine yazarken, bu ikilemi kesin bir dille nasıl teşhis edebilirim diye içimden geçirdim... Çocukluğumuzda edindiğimiz izlenimler, ebeveynlerimizin üzerimizdeki etkileri ve yetiştirilme tarzlarımızın kökleri içimizde o kadar derinlere kök salmıştır ki, sahip olduğumuz bazı katı ön yargılarımızı mantıksal nedenlerle ya da salt istediğimiz için içimizden söküp atmak o kadar da kolay değildir... Bireysel yürekliliğimizin ve cüretkârlığımızın hisleri: bütün bunlar, sonucu belirsiz bir mücadele içinde savaşırlar ancak acı tecrübeler ve hüzün dolu hadiseler, en sonunda kalbimizi o eski çocuk inancımıza geri götürür. Tıpkı bir öğrenci gibi, geleceği görürcesine kesin bir problemin tanımını yapmıştır : Oysa mantığın ve iradenin, “yetiştirilme tarzı” ve “alışkanlığın gücü” karşısında hiçbir şansı yoktur... Bu nedenle öyle vakitlerde rutinimi değiştiriyorum. Benim için bu '' ara vermek '' herşeye... Belki de kendimi yeniden programlamak için... Yeni alışkanlıklar kendime katmak üzere...