Hiç kimseye söyleyemediğin bir korkun var mı, geceleri sessizce aklını kurcalayan?

Bazen gece yarısı, bilinçaltımda bir şeyler yankılanır gibi hissederim. Korkular, düşünceler birbirine karışır ve tam olarak ne olduğunu anlayamam. En derin korkularımın bazen bilinçli bir şekilde farkına varmam, bazen de uyandığımda hala içimde bir ağırlık bırakması garip bir his. Kimi zaman, geçmişteki hatalar ya da gelecek hakkında bilinmezlikler kafamı kurcalayabilir. Belki de en çok, sevdiklerimi kaybetme korkusu beni rahatsız eder. Her şeyin bir şekilde yolunda gittiğini düşündüğünde, o anın geçici olduğunu hatırlamak korkutucu olabilir. Ayrıca, zamanın ne kadar hızlı geçtiği, her şeyin değişebileceği ve bir anın bile kıymetini bilmemiz gerektiği duygusu da biraz sıkıntı verebilir ama bunları düşündükçe, korkuların insanı gerçekten güçlendirdiğini de fark ediyorum. Korkulara sahip olmak, onları kabullenmek ve onlarla başa çıkmak, bizi daha bilinçli ve olgun hale getiriyor. Korkularımızı yüzümüze vurmadan, onlarla barış içinde yaşamak ise bence en büyük içsel güç.