Kendini olduğun gibi seviyor musun?

Kendimi seviyorum. Mükemmel değilim, biliyorum. Her zaman güçlü değilim, her şeye yetemiyorum. Ama yine de, kendimi olduğum gibi kabul ediyorum. Çünkü bu halimle bile değerliyim. İçimdeki en büyük mücadelelerden biri, hayır diyememek. Başkalarını kırmamak için kendimi geri çektiğim, kendi ihtiyaçlarımı ertelediğim zamanlar çok oldu. Sırf birini üzmemek için yorgunken bile "olur" dediğim anları hatırlıyorum. Ve sonra sessizce kendime küstüğüm o anları. Ama artık şunu öğreniyorum: Kendini sevmek sadece aynada gördüğünü beğenmek değil. Kendini sevmek, sınır çizebilmek, "hayır" diyebilmek, gerekirse birini hayal kırıklığına uğratma riskini göze alabilmek. Çünkü bazen kendini korumak, başkasını memnun etmekten daha önemli. Ben bu yanımı da kabul ediyorum. Hayır diyemedikçe büyüyen iç yorgunluğumu, kalabalıklar içinde susup içimde konuşan sesleri. Hepsi ben. Eksik de olsam, tamamlanmamış da olsam, bu hâlimle kendime sarılmayı öğreniyorum. Kendini olduğu gibi sevmek; hem nazik hem cesur olmayı aynı anda başarabilmek belki de ve ben, her gün bu dengeyi kurmayı öğreniyorum. Yavaş yavaş ama kararlı bir şekilde.

Kendimi olduğum gibi sevmeyi zamanla öğrendim. Eskiden kusurlarıma takılır, eksiklerimi büyütürdüm ama şimdi onların da beni ben yaptığını biliyorum. Her hatam, her kırıklığım, her tecrübem içimde bir iz bıraktı ve o izler beni tamamladı. Artık mükemmel olma çabam yok, sadece gerçek kalmaya çalışıyorum. Çünkü insan, kendini kabul ettiğinde güzelleşiyor; dışarıdan değil, içinden parlamaya başlıyor.