Kendinizi olduğunuz gibi sevebiliyor musunuz?

Kendimi olduğum gibi sevebilmek, kabul etmekle başlıyor. Kusurlarımı, hatalarımı ve geçmişimi görmezden gelmek yerine, hepsini sahiplenmeyi seçiyorum. Kim olduğumu değiştirmeye çalışmaktansa, kendimde geliştirebileceğim yanlara odaklanıyorum. Elbette bazen zor oluyor; insanın kendine karşı dürüst olması, eksiklerini kabullenmesi kolay değil. Ama zamanla şunu fark ettim: Kendimi sevmeden, başkalarının sevgisini ya da saygısını gerçek anlamda hissedemem. O yüzden kendime en çok değer vermem gereken kişinin yine ben olduğumu biliyorum. Kusurlarımla, yeteneklerimle, iyim ve kötümle bir bütünüm ve bu bütünlükle var olmaktan mutluyum.

Galiba hayır. Bunun vebalini kime yüklemek gerek bilmiyorum; tek bildiğim kendimi sevmemek için hiçbir nedenim olmadığı halde, kendimden başka herkes olmak istediğim. Bu konuda bir kriterim yok - sanırım kim ya da ne olursa olsun kendisiyle her koşulda mutlu o kadar çok insan var ki etrafımda, ben her şeyi bu kadar sorgulayıp kendimi olduğum gibi kabullenemedikçe onların bu barışıklığına özenmeye devam edeceğim. Vaziyet çok can sıkıcı, beni anlayan ve oturup bak kardeş ''bıdı bıdı'' diyen de yok. Neyse iyileştiğim zaman haber veririm.