İnsan neden kendinden kaçar?

Hayat bana genlerimi sundu temelde 4 çocuklu bir ailenin belki erkek olur umuduyla dünyaya gelmesine göz yumulan kızı olarak. Geri kalan her şeyi zaman içinde ben inşa ettim.

Farklı olmak zayıf olmak demek değildir her zaman, hata da değildir tam olarak. Hele eyleme dökülmemiş düşüncelerden asla sorumlu tutulamaz insan. Bu insanlık dışı bir muamele olur kendimize.

Kesinlikle istemiyorsak yaşamak zorunda değiliz ama bizi yaşamayı istemeyecek noktaya getiren sebepleri tek tek teşhis edip ortadan kaldırabiliriz. Bu kadarını hak ediyoruz bence. Hem sen yaşadığın sürece arkadaşın da (duygu ve düşünceleri) senin zihninde yaşamaya devam edebilecek. Bu harika bir şey değil mi? 🤩🙃

2 defa yaşamaya devam etmeyi istemeyecek noktaya geldim. İlkinde 3 yıl süren bir hastalık sürecim oldu. 16 yıl önceydi. 4. ameliyatıma girerken iyi olamayacaksam kaldırma bu masadan artık yeter demiştim ☝️

Öncesindeki 3 yıl özel bir doktora para yedirip iyileşemedikten sonra bir üniversite hastanesinde hayatımı tamamen değiştirecek doktorumu buldum kendi çabalarımla. Gerçi o beni seçti kurul viziti sonrası.

İşte bir insan insanı hayata sıkı sıkıya bağladığı gibi hayattan tamamen soğutadabiliyor. 2. defa hayattan kopma isteğim 2. ve3. kişiler yüzünden olmuştu. Kendi yüzüme bakamıyordum aynada. Ciddi anlamda hayatıma son vermeyi düşündüm ama inançlı oluşum buna mani oldu. Ee ölemiyorum bari yaşayayım dedim. Hem psikiyatriye gittim hem de beynime reset attım bir daha beni o noktaya getirmesin diye. Bu da 5 yıl önceydi. Belki de bu yüzden kötü insanları aklımda ve kalbimde tutmuyorum, boşuna yer işgal etmesinler diye.

Fiziksel rahatsızlıklar da zihinsel rahatsızlıklar da oldukça zor hale getiriyor yaşamayı. Biz de elimizden geldiğince daha iyi bir duruma gelmek için mücadele etmeliyiz 🙏

Bazen insanın en çok kaçmak istediği şey kendi içindeki yankılarıdir. Ne kadar uzaga gitsem de, ne kadar susmaya çalışsam da, içimde taşıdıklarımı bavul gibi peşimden götürmek zorunda kaldım hep.

Bir zamanlar beni en çok incitenlerin, en çok değer verdiklerim olduğunu gördüğümde aslında asıl mesafenin şehirlerden değil, insanın kendi kalbinden geçtiğini anladım.

Hayat bana bir şey sunduysa, o da şu ki; uzaklaşmak asla cözüm değil, yüzleşmekse özgürlük. Kendi hikâyeni kabul etmeden, hiç olmaya da var olmaya da adım atılmıyor.

Bazen en büyük cesaret, yeni bir yere gidip yeniden var olmak değil, kendi içimizde kalıp acımızla, yarım kalan taraflarımızla oturabilmek oluyor.

Belki de hepimiz biraz “arafta”yız ; ama o araf bazen en gerçek yerimiz. Çünkü orada kendimize en yakın, en çıplak, en sifatsiz , en maskesiz hâlimizle duruyoruz.