Sisifosu hâlinden memnun ve mutlu hayal etmek gerçekten mümkün müdür yoksa fazla mı hayalci bir görüş?

Sisifos mitolojik bir karakterdir aslen. Oldukça kurnaz bir tanrıdır. Diğer tanrıları sürekli kandırır, aldatır. Ancak bir gün ölüm tanrısı thatanosu zincirlerle vurup insanların ölmesini engelleyince, tanrılar tarafından cezalandırılır ve bir kayayı tepeye çıkarmakla görevlendirilir. Lakin kaya ne zaman tepeye ulaşacak olsa tekrar aşağıya yuvarlanır ve anlamsız bir döngü biçiminde sisifos yine tepeye çıkarmaya, kaya tekrar ve tekrar aşağıya yuvarlanmaya devam eder. Albert camus bu mit üzerinden, hayatın anlamsızlığı üzerine (absürdizm) bir varsayım yapar. Sisifos insanları, kaya ise günlük olayları ve işleri temsil eder. Sürekli aynı döngü ve işleri bir anlamı olmamasına rağmen yapar herkes gibi çarkın bir dişlisi oluruz. Camus tam burada "başkaldırı" kavramını öne sürer. Sisifos, yani insanlar bu kayayı taşımayı tanrıların bir cezası gibi değilde kendi istediği doğrultusunda yuvarlamaya başlarsa o zaman bütün saçmalığa rağmen, döktüğü terlere rağmen kendisi için bir anlam yaratmış olur. Buradan yola çıkarak da "sisifosu mutlu hayal etmeliyiz" söylemini öne sürer. Her şeye rağmen, hayatın bütün anlamsızlığına ve yoruculuğuna itafen insanlar mutlu olmalı der yâni. Ben de bunun pek mümkün olmadığı düşüncesindeydim..
Yüzeysel olarak anlatabildim, affola. İlginiz varsa Albert Camusun "sisifos söyleni" kitabını okuyabilirsiniz.))

Haklısınız, cehaletini giyinip sırf varlığını ispat etmek için konuşan o kadar insan var ki.. Zirâ bazen sadece susup karşıdakinin laf gürültüsüne kulak vererek kendi halime şükrediyor, sükunetle dinliyorum. Sizin bu konularda kendinizi geliştirmek adına yaptıklarınız hoş ve tebrik edilesi. Dilerim ki ruhunuzdaki bu hakikat ışığı hiç sönmesin.)

Katılıyorum, insan doğası gereği yalnız olmadığını hissetmek istiyor. Fikirlerini, ilgi alanlarını özgürce paylaşabileceği insanlarla bulunmak huzur ve aidiyet duygusu veriyor.
Nitekim benim burada diğer insanlarla etkileşim kurma sebebimde onların fikirlerine olan merakım değil. benim gibi düşünen, aynı şeylere ilgi duyan insanların var olduğuna tanıklık etmek.

Bu mevzuda fikirlerimiz tam örtüşmüyor. Zira, gerçek manada bilgili ve derinlik sahibi olduğuna kanaat getirdiğim bir insanın varlığı karşısında, kibrini ne kadar önemseyebilirim, emin değilim. Nihayetinde 'Marifet iltifata tabidir.' O halde, benim nazarımda bilgi ve ilimden daha üstün, daha marifetli bir meziyet var mıdır? Sanmam. Öyle ki, belli bir hakikati kuşanmış ve bu yolda samimiyetiyle benim saygımı kazanan bir kişide tezahür eden kibir, gözümde bir zaaf olmaktan çıkıp, o hakikatin doğurduğu haklı bir gurura, hatta belli bir çekiciliğe bürünebiliyor. Tabii ki bu, her okumuş insanı kayıtsız şartsız yücelttiğim anlamına gelmez; kastım, ancak nadiren karşılaşılan o derin ilim sahipleridir.
'Öğrendi diye hakikatin kendisi değil kimse' konusunda ise size tamamen katılıyorum. Ancak bana kalırsa asıl anlam ifade eden, kişinin hakikatin ta kendisi olup olmaması değil; onu arama, özümseme ve kendi aklının süzgecinden geçirerek yeniden inşa etme çabasıdır. Bu çaba bende, belki de biraz romantik bulacağınız bir hayranlık uyandırıyor.) Şimdiye dek kibrinden ötürü rahatsız olduğum bir okumuş çıkmadı karşıma, lakin sizin bu yakarışınızı son derece anlamlı ve haklı buluyorum. Görüşleriniz, beni kendi tecrübelerim üzerine yeniden düşünmeye ittiği için ayrıca ilgi çekici.

Benim de hem karakter hem de fikir açısından çok hoşuma giden bir şahıs değil kendisi. Hislerinizi paylaştığınız için de ayrıca teşekkür eder, esenlikler dilerim.

Bu sayısal, sözelci muhabbeti de tamamen saçmalık. Her bölümün kendisine has özellik ve zorluğu var. Ki zaten sözel ve sayısal alanlar bir bütündür birisi olmadan diğerinin bir anlamı kalmayacaktır. Ancak böyle başkalarının ağzından konuşan, cahil kimseler her daim var olacak. Ben bu kimselerle müzakere etmekten kaçınıyorum.

Bir tavsiyeden ziyade, sadece teşekkür etmek isterim. Fikirleriniz üzerine düşüneceğim. İyi ki konuştuk, kendinize iyi bakın.

Elbette, memnuniyetle. İstediğinizi sorabilirsiniz. Bilgi düzeyim yettiğince cevaplamaya çalışırım.

Beyninizi neyin meşgul ettiği önemli bir etken burada. Günlük iş ve kaygılar, önemsiz hususlar ise beyninizi meşgul eden, çözüm odaklı ilerlenebilir. Sorunu ortadan kaldırmak gibi. Ama bana kalırsa bu sürekli düşünme hâline sebep olan şey; zihnin sürekli günlük işlerle meşgul olması, olayları hazmetmek için yeterli zamanı zihnimize vermememiz. Bunun için belirli vakitlerde hiçbir işle ilgilenmeyip, sadece zihnimizdeki olay döngülerine odaklanıp diğer vakitlerde beynin dolu olmasını engelleyebiliriz. Hatırladığım kadarıyla Evrim ağacı da bir videosunda değiniyordu bu konuya. Bir nevi meditasyon yapıyoruz zihnimiz için. Nitekim ben de buna benzer bir yöntemi uyguluyorum. zihnimde bir çöp kutusu hayal ediyor, onemsiz gördüğüm olayları bu kutuya atıyor, olabildiğince az düşünüyorum. Daha çok zihnimde yer edinmesini istediğim kavramları ise bir odaya yerleştiriyorum. Bu odayı sık sık ziyaret ediyorum. Tabii böyle anlatınca biraz garip gelebilir lakin ben epeyce faydasını görüyorum.

Ekran süresi konusunda da; ne yazık ki ben de muzdaribim bu durumdan. Artık teknolojiden uzak kalmanın mümkün olduğunu düşünmüyorum. Asıl mühim husus teknolojiye ayrılan sürenin içeriği. 6 saat Instagramda reelsde kaldırılabilir, makale de okunabilir. Yâni bu durumu lehinize çevirmeye çalışabilirsiniz. Benim naçizane tavsiyem, Instagram, tiktok, x gibi platformları kullanmamanız yönünde olacak. Ben de kullanmıyorum ve hayattan geri kalıyor falan değilim. Zaten kısa reels videolarının beyne olan etkilerini, odak süresine zararlarını biliyorsunuzdur. Bir şekilde bu durumdan arınmak için en uygun yöntem bu uygulamalardan kurtulmak olur fikrimce.

Etkileyici bir video.. N'için tekrar tekrar izlediğinizi anlayabiliyorum. Eğer izlediğiniz videolar bu tarz ise zararlı bir alışkanlık da değil aslında)) ama yine de dozunu kaçırmamak gerek tabii. Videolara bakma sıklığınızı bir nebze azaltabilirsiniz belki. Duyguları sürekli içinizde tekrarlama hususunda da; bu da kötü bir alışkanlık değil yine ama günlük işlerde zarar verici, zihin yoran bir durum olabilir. Bunun için yapılabilecek pek bir şey yok, düşünce ve duygularınızı zihninizde yönetme iradesine ulaşmanız gerekli. Yani biraz zihinsel irade kontrolü gerekli.

Pek siyasetle ilgili değilim, bilgim yok. Pratik yarar konusunda da haklısınız lakin hobi olarak ilerletmekte de bir sıkıntı olacağını düşünmüyorum.

Fazladan yaptığım bir metot yok. Yeterince dikkatimi çektiyse aklımda kalıyor zaten. Ezber gerektiren, düşündürücü konu ve kavramları da felsefe için ayırdığım bir defter var. Oraya not alıyorum. Genelde kitaplara fazla not almam. hoşuma giden bir yer olursa en fazla fosforlu ile üstünden geçerim.

Öyledir.

Evet, kendinize en uygun olan yöntemi zamanla öğreneceksiniz zaten.