Neden tükeniriz?

Çünkü insan sadece bedeninden değil, zihninden ve ruhundan da oluşur. Ve biz çoğu zaman sadece bedenimizi yormadığımızı fark etmeyiz. Duygularımızı bastırırız, düşüncelerimizi sustururuz, kendimizi zorlarız. “Hallederim”, “Alışırım”, “Dayanırım” deriz… Ama bir yerden sonra zihnimiz de, kalbimiz de, sabrımız da yorulur. İşte bu yorgunluk, zamanla tükenmişliğe dönüşür. Tükeniriz çünkü bazen hep güçlü olmaya çalışırız. Kimseye yük olmak istemeyiz. Her şeyi idare etmeye, herkesi memnun etmeye çalışırız. Kendimize ayıracak zaman bulamaz, ihtiyaçlarımızı erteleriz. Ve fark etmeden içimizdeki enerjiyi, hevesi, ışığı yavaş yavaş kaybederiz. Tükeniriz çünkü hislerimizi konuşmaktan korkarız. “Anlamazlar”, “Yargılarlar” diye susarız. Oysa insan, içine attığı her şeyi omzunda taşır. Zamanla bu yük ağırlaşır, biz de altında eziliriz ve bazen de sadece çok çabaladığımız için tükeniriz. Sevdiğimiz için, inandığımız için, umut ettiğimiz için… Ama her emek karşılık bulmaz, her çaba karşılanmaz. Bu da insanı yavaş yavaş bitirir. Kısacası, tükenmek insan olmanın bir parçasıdır. Ama önemli olan, neden tükendiğimizi fark edebilmek ve kendimize yeniden iyi gelmeyi öğrenmektir. Çünkü biz sadece başkalarına değil, en çok da kendimize iyi gelmekle sorumluyuz.

Yirmili yaşlarda hissedilmeye başlayandır.

Çocukken babama sorardım, daha o yaşlarımdayken
“Baba, bu düzen böyle mi gider? Bizim yüzümüz güler mi?”
“Oğlum,” derdi, “yok.”
O zamanın babamın tükenmişliği canımı sıkardı. Şimdi daha babamın yaşına gelmeden aynı durumdayım.

Tükendim. Çalışmaktan, çabalamaktan, insanlarla uğraşmaktan tükendim.
Çabalamadan her şeyi elde eden insanlardan nefret ediyorum. Hayatımın her döneminde çabaladım.
Bazen diyorum “Kolay bir şey yok mu bu hayatta bana?”
Yokmuş.

Koduumun Azraili, nerdesin, nerde? Gel. Neyse tükensek bile düşe kalka yaşıyoruz, ölene kadar düşmek yok. Düşme gruş.