“Nasılsın?” diye sorulduğunda otomatik “iyiyim” demek samimiyet mi, yoksa alışkanlık mı?

“Nasılsın?” sorusuna otomatik olarak “İyiyim” demek çoğu zaman bir alışkanlıktır, samimiyet değil. Çünkü bu soru artık çoğu insanın günlük hayatında bir selamlaşma kalıbına dönüşmüş durumda. Gerçek anlamda “Nasılsın?” sorusunun cevabı zaman, dikkat ve empati ister. Ama çoğu kişi bu soruyu cevabını dinlemek için değil, nezaketen sorar. Bu yüzden de otomatik olarak gelen yanıt da “iyiyim” olur.

İnsan aslında her zaman iyi değildir. Ama karşısındaki kişiyle gerçekten duygusal bir bağ kurmadıysa ya da içinde bulunduğu ruh hâlini anlatmaya açık değilse, detaylara girmemeyi tercih eder. Çünkü bazen “Anlatmaya başlasam nereden başlayacağımı bilemem”, bazen de “Anlasalar bile ne değişecek ki?” duygusu ağır basar. Böyle zamanlarda “iyiyim” demek, bir tür duygusal savunmadır. Yorucu olanı saklamanın, gündelik akışa karışmanın kolay yoludur.

Ama biri gerçekten nasıl olduğunu merak ederek soruyorsa, yani ses tonunda, gözlerinde veya mesajında bu samimiyet hissediliyorsa, işte o zaman “iyiyim” yerine gerçek cevabı vermek bir tür bağ kurma şeklidir. Çünkü bazen bir "iyi değilim" demek, iki kişi arasında gerçek bir konuşmanın, belki de gerçek bir dostluğun kapısını aralar.

Yani kısaca:
“İyiyim” demek çoğu zaman alışkanlıktır, ama bazen de susmanın başka bir yoludur. Gerçek samimiyet, kelimelerde değil, niyettedir.

Nasılsın sorusuna verilen iyiyim cevabı çoğu zaman bir alışkanlık gibi dilimize yerleşmiştir. Bazen gerçekten iyi hissettiğimiz için söyleriz, bazen de içimizde fırtınalar kopsa bile kolay olanı seçeriz. Çünkü her zaman kendimizi anlatacak gücü bulamayız, her zaman karşımızdakinin dinleyecek sabrı da olmaz. O yüzden iyiyim hem bir kalkan hem de kısa bir kaçış olur. Samimiyet ise aslında hangi ruh halinden söylendiğine bağlıdır.