Özgüven eksikliği olupta bunu yenebilen var mı?

Orta son sınıfa kadar hep ağabeyimin kanatları altında büyüdüm. Taşa takılsam "ağabey" der, ona havale ederdim. Ayrılık zamanımız gelmişti. O İzmir'e 2. Ana jet üssüne, ben ise Hakkari Dağ ve Komando Tugayına. Öyle eksik, öyle kimsesiz kalmıştım ki, kendimden kaçar olmuştum Bu böyle gitmeyecekti ve bir şeyler yapmam gerektiğini düşünmüştüm. Öz güvenimi bir dövüş sporu öğrenerek pekiştirmek fikri mantıklı gelmişti. Kick-box a başladım. Günde 500 yumruk atar haldeydim. Ama fiziken zayıftım. 1.81 boyunda 65 kiloydum. Karşımdaki adamlar 75-90 kiloya kadardı. Kendi kendime "cüsse önemli değil, insan anatomisini ezberler isem alt ederim. Her insanın zayıf noktaları anatomik olarak aynıdır." diyerek avuttum. Ve insan anatomisine günlerce, gecelerce kafa patlattım. Farklı dövüş sporları izleyerek ve bunları deneyerek tekniğimi pekiştirdim. Ve inanılmaz bir şekilde artık sadece insanlara zarar verebilmekten korkar olmuştum. Bir olayla karşılaşsam fiziken müdahale etmekten kaçar olmuştum. Ve Hakkari' de 2 senenin ardından bir yaz İzmir'e ağabeyimin yanına tatile gittim. Sözlenmişti ve ben söze gidememiştim. Ağabeyim, sözlüsü ve ben gezip eğleniyorduk. Benim yaşlarımda 2 ayyaş arabanın önüne bira şişesi attılar. Ağabeyim yanımda iken ben müdahale etmedim saygı gereği. Ağabeyim kızıp uyardı ve buna rağmen üzerine yürümeye kalktılar ağabeyimin. İşte o an her zaman ağabeyimin kanatları altına saklanan ben istem dışı olarak ağabeyimi kanatlarım altına almış onu korurken buldum kendimi. Kendime geldiğimde gençlerden bir tanesi yerde yatıyordu, diğerinin üzerinden zor aldılar beni. Ağabeyim kollarımdan tutup "Dur öldüreceksin" diye bağırıyordu bana. O kadar korkmuştu ki ağabeyim durdurmak için tokat attı bana. Ve " sen ne yaptın da bu hale geldin" dedi bana. O bile tanıyamamıştı o halimi. Ve o günden sonra 1 tokat dahi atmadım kimseye. Ve o günden sonra Allah' tan başka hiç bir şeyden korkmadım.

tam olarak ne gibi problemin var bundan bahsedebilirmisin?