İnsanları kendine alıştırmaktan zevk almak?

Hepimiz böyleyiz bence.. O insan beni görmek istiyor. Konuşmak istiyor, merak ediyor… Araya ufak bir mesafe girsin telaşlanıyor, arıyor, soruyor. Bu çok güzel bir his… Bir düzeni var ve belki de beni o döngüde bir parça olarak görüyor. Ve o parçayı hissetmediği zaman kalbi zihnine uyarı veriyor “Bir şey eksik!” Ve sonra zihninde beliren bir sima... ‘Ona hemen ulaşmam gerek!’

—Nerdesin?
—Burdayım.
Sonunda kalp sinyalleri bırakıyor ve aradığını bulmanın rahatlığıyla huzuruna kavuşuyor.
Sizce de güzel bir his değil mi?