Kalbinin sesini takip edecek kadar cesur musun?

şu an etmeye çalışıyorum, ediyorum da. şu an çalıltığım işten memnun değilim ama dayanıyorum, ki kalbimin sesini takip etmem için bi yol açayım. Ne kadar ileti giderim bilmiyorum ama ekimden gele yapıyorum.

Gerçekten de, bazen hayat bizi bir seçim noktasına getirir: aklın mantıklı hesapları mı, yoksa kalbin derin arzuları mı? Ben olsaydım, dürüstçe şöyle derdim: Genellikle aklımın sesini dinlerim. Çünkü o bana güvenli yolları, mantıklı adımları gösterir. Ama itiraf etmeliyim, en unutulmaz anlarım, en derin dönüşümlerim hep kalbimi dinlediğim zamanlarda yaşandı. Kalbin sesi çoğu zaman fısıltı gibidir; net değildir, planlı değildir. Ama içinde bir sıcaklık, bir dürtü, bir "doğru yerdesin" hissi vardır. Onu dinlemek cesaret ister çünkü sonucunu garanti edemezsin. Ama işte tam da bu belirsizlikte büyüme var. Bazen kalbimle aklım çeliştiğinde, ikisini de susturup bir süre sessiz kalırım. O sessizlikte, iç sesim gerçek niyetimi ortaya koyar. Ve o zaman hangisini dinlemem gerektiği daha net olur. Yani cevabım şu olurdu: Hayatın ritmine göre değişiyor. Ama en çok gurur duyduğum kararlar, kalbimi dinlediğim anlardandı.