Ruhunuzu yüzünüze giyebilecek kadar cesur musunuz?

Bazen evet, bazen hayır. Ruhumu yüzüme giyebilecek kadar cesur olduğum anlar da oldu, saklamayı tercih ettiğim zamanlar da. Çünkü her duygu, her yara, her düşünce dışarıdan görülmeye hazır olmuyor. İnsan bazen güçlü görünmek istiyor, bazen de sadece anlaşılmadan susmak istiyor. Ama bence asıl cesaret, her şeyi açık açık göstermek değil; içindeki karmaşayı inkâr etmeden kabul edebilmek. Yani “evet, kırıldım”, “evet, hata yaptım” diyebilmek. Ruhunu yüzüne yansıtmak, maskesiz kalmak kadar çıplak bir şey. Bu da herkesin kolayca yapabileceği bir şey değil. Ben elimden geldiğince dürüst olmaya çalışırım; ne hissediyorsam yüzümde az çok belli olurdu. Çünkü sahici yaşamak, bazen en zor ama en güzel yoldur.

Cesaretim adaletimden gelir.