Yalnız kaldığında kendini nasıl hissediyorsun?

Bazen içimde tarifsiz bir boşluk beliriyor.
Zihnim, geçmişin gölgeleriyle geleceğin bilinmezliği arasında gidip geliyor. Hayatımı sorguluyorum. Sordukça derinleşiyor sorular, karışıyor düşünceler. “Nasıl düzelecek?”, “Ne zaman yoluna girecek?”, “Ya hiçbir şey değişmezse?” diye sormaktan kendimi alamıyorum.
Kırıldığım insanlar geliyor aklıma. Sustuklarım, yüzleşemediklerim, bir zamanlar önem verip şimdi yabancılaştıklarım... Kötü anılarımı, kalbimi kıran lafları düşünüyorum, gözlerim doluyor. Bazen kendimi tutamayıp ağlıyorum. Çünkü hayat, hak ettiğim gibi gitmiyor. Zor zamanlardan geçiyorum. Yalnız kaldıkça, zihnimde geçmişin puslu anıları daha çok beliriyor. Yalnızlığın getirdiği boşluk ve aylaklık zihnime eski acıları çağırıyor. Böyle anlarda dua ederim, içimden gelen ne varsa Rabbime dökerim.

Yalnızlık, sanıldığı gibi yüceltilesi bir hâl değil.
Toplumun öve öve bitiremediği, dayattığı ve abarttığı bu “özgürlük” hâli, aslında ruhun fakirliği, açlığı ve çırılçıplak kalmasıdır. Yalnızlık güçlendirmez. Eskiden üzgünken yalnız kalmak isterdim ama bu yıpratıcı oldu o yüzden artık istemiyorum. Dağ dağla, insan insanla… demiş ecdat. Ne doğru söylemişler. Medya toplumdan soyutlanıp doğaya kapanılan bir yaşamı allayıp pullayıp önümüze koysa da ben bunun insan doğasına aykırı olduğuna inanıyorum. Allah, Adem’e yalnız kalmasın, hayat arkadaşı olsun, munis olsun diye kendi cinsinden bir eş yaratmış. Çünkü yalnızlık insana göre değil. Bazen sevdiğim oluyor yalnız kalmayı, ama çoğunlukla üzer. Sessizlik uzadıkça huzurdan çok hüzün getirir. Hele yaşlandıkça yalnızlık daha da ağır gelir. Ruh da beden gibi yaşlanır; yıpranır, dayanıksız olur. Yalnız yaşayan yaşlılarda intihar, ölmek için içilen sigaralar yaygın. Kimisi sessizce tükeniyor, kimisi hayata kendi noktasını koyuyor. Zaten bilime göre de yalnız yaşayanlar depresyona daha meyilli.
Ben paylaşmayı, beraberliği ve sohbeti severim. Kalabalık sofraları, uzun sohbetleri, dostlarla geçirilen akşamları, sevgilimle sevgimizi yaşamayı, hayatı paylaşmayı… Yalnızlık, dozunda iyidir. İnsan bazen kendiyle baş başa kalmalı, dinlenmeli. Ama hep yalnız kalmak? Hayır… Ruh, buna uzun süre dayanamaz. Dayanabileceğine beni kimse inandıramaz.

Iyi mi hissediyorum kötü mü bilmiyorum. Ama daha kendim gibi hissediyorum. Ve bunu seviyorum.