Bana çok keyif veriyor. Kendimle olmayı fazlasıyla seviyorum. Özgür olduğumu hissediyorum. Kalabalıklardan uzak, sadece kendimle kaldığım, "elalem ne der?" Düşüncesinden tamamen soyut bir biçimde içimden geleni yapmak, istediğim şekillere girmek...😂 En güzeli de gülümsemekte zorlandığım bir anda bile gülümsemek zorunda kalmamak. Şeffaf olmak. Öyle işte.
Bir insan tamamen yalnız kalamaz maalesef, bir ses, bir canlıya ihtiyaç duyar ama yanında olup yalnız hissedenler çok var, bu da psikolojik sıkıntıları getirebiliyor. Yalnız kalmayı seviyorum, kendimle başbaşa kalmak ama yukarıda da belirttim aslında, bazen o yalnızlık bana kötü anlamda etki ediyor. Ortası yok galiba...
Şimdi neye göre yanlızlık bazen gerçekten çevremdeki insanlari sevmiyorum ve onlardan uzaklaşmak istiyorum sonra çevremi değiştiriyorum ve ailemle vakit geçirmeyi seviyorum ama arada onlardan sürekli uzak kalmak mesela bana iyi geliyor Yanlızlığı severim ama yanliž kalamiyorum yanliz kalmak dozuna göre güzel arada yanliz vakit geçirmek ve insanlardan uzaklaşmak bana gerçekten çok iyi geliyor bence bu bir özgürlük
Yalnızlığı seven bir insanım aslında. Kendi kendimle kalmaktan mutluluk duyuyorum ama gelin görün ki, kafamda ki düşünceler yalnızken bana çok baskı kurduğundan yalnızlıktan kaçınıyorum. Sevdiğim bir şey ama yaşayamıyorum.
Bunalımda sürekli negatif şeyler düşünüyorum. Kendi kendime konuşuyorum. O yüzden buraya geliyorum bazen yazıyorum kafam dağılıyor azda olsa alışkanlık oldu bakıp çıkıyorum.