Bir duyguyu inşaa etmek mı zor yoksa onu yıkmak mı?

İnşaa etmek kolay olsaydı aşklar da yalan olmazdı yıkmakta aynı şekilde.. negatif enerji verdim farkındaysan farkındayım ama aşka inancımı kaybettim ben. Enerjim i kaybediyorum diyelim bu konu üzerinde. Belkide gerçek sevmek kavuşamamaktır bilmiyorum 🤷‍♀️⚡️ ..

İkisi de kolay gelmiyor bana, ikisi de zor benim için, başlayabilmek de zor, yüreğinin kapılarını açabilmek de zor, keza bitirmek de, hangisi daha zor diye düşündüm de şimdi, bitirmek daha zor, o duyguyu insan tek başına inşa etmiyor ki. Birini sevmek, onu yüreğinde devasa yapmak; o duyguyu, hissiyatı yıkmaktan daha kolay. Evet o hissiyatı inşa etmek daha kolay lakin her duygu da olumlu değil ki, misal vermek lüzum gelirse; nefret de bir duygu lakin nefreti inşa etmek acı verici, kahredici lakin nefreti bitirmek daha huzur verici, ah şimdi daha net izah edebiliyorum.

Duygunun ne olduğuna göre değişiyor, duygunun adına göre değişiyor, şayet duygunun adı nefret ise o duygu inşa etmek çok zor, çok yıpratıcı, nefretle yaşamak bir yük, nefret dolu bir kalp haklı da olsa nefretin de esaret altındadır lakin nefreti sonlandırmak insanın kendine iyiliğidir, huzuru seçmesidir, buradaki nefretten kastım aslında ebedi nefret, gelip geçici nefret değil

Ve tabii ki insanın inşa edeceği duygu güzel duygularsa o duyguları inşa etmek daha kolay, aşk gibi.. Tabii ki aşık olmak kolay bir duygu değil lakin aşkın başlangıcı çok tatlı, insanı kıpır kıpır ediyor aşk en başta lakin aşk denilen o duyguyu sonlandırdığında kişi aşık olduğu insan yanlış kişi olsa da tabii ki acı çekiyor, bir zamanlar çok sevdiği kişiye yüreğinde oluşan o hissiyatı yıkabilmek elem verici, keza bir dostu ihanetinden ötürü bitirip silmek veya bir aile ferdini (kardeş, evlat) attığı kazıktan ötürü unutmak, unutmuş gibi görünmek , bir zamanlar emek verdiğin, anıların olan kişiyi tarihin tozlu sayfalarına gömmek daha zorlayıcı.

İnşa ettiğin duyguyu bitirmek bir bakıma da emeklerine de güle güle demek gibi bir şey, emeklerini de çöpe atmak gibi bir şey, insan inşa ettiği o güzel duyguyu üzerine de emekler vermişse, sevgisini vermişse ağlayarak bitirir, güle oynaya değil ki.

Yirmi yıllık evliliği bitirmek de kolay değil, o evlilik bir yıllık olsa da kolay değil, evliliği geçtim, sevgililiği bitirmek de kolay olmaz, çünkü o geçen yirmi yıllık evlilikte ne kadar fedakarlık yapılmıştır, sonunda insan iyi ki dese de zamanını, yıllarını, ömrünü, sevgisini verdiği kişiyi kolaylıkla uğurlayamıyor anılarından, yüreğinden, zihninden.

En başta da belirttiğim gibi duygunun adının ne olduğuna bağlı bu durum lakin bazen veda etmek acı verici olsa da sancılı süreç bitince insan nesini sevdim bunun diyebiliyor, iyi ki de bitmiş diyor

Aslına bakarsan bu karşıdaki kişinin duygusal yoğunluğuna göre değişir ; diyelim ki seni çok seven birisi var bu kişi 👤seni anlamak için özen gösteriyor ve ihanet boyutlu bir hatan olmadığı takdirde seni affediyor. Ancak sevgi yoğunluğu az bir adam için ➡aradaki bağı ve köprüleri yıkmak daha kolay. Öte yandan bir sevgiyi inşa etmek de karşımızdaki insanla paralel ; bu insan bize güven verdiği ölçüde o sevgi kolayca inşa edilir ve yıkılmaz bir kale🏰 gibi yıllara ve asırlara meydan okur.

Son 🔚 olarak gitmek isteyen bahanesini, kalmak isteyen çaresini bulurmuş. 🌷🧚‍♀️💗

İnşa etmek için gözü karartmak yeterli, olmasa da zaten başlangıç noktamız olan sıfırda kalmanın rahatlığı söz konusu çünkü... Ancak oldurduktan sonra yamuk yumuk da olsa elinde olanı kaybetmeyi tercih etmek sıfırdaki kadar kolay olmuyor. Hiçbir şey olmasa kendi çabandan vazgeçmek kolay olmuyor... Tabi oldurmayı göze almak da o kadar kolay olmayabiliyor...

İşin özü ne biliyor musun? Karar vermek... Başlangıça ya da vedaya... Karar verdikten sonra her şey çok kolay oluyor, kararından harici teferruat deyip paspas altına kolaylıkla itiliyor 🙃