İçindeki ses daha çok seni koruyan bir dost mu, yoksa seni sınırlayan bir hapishane mi?

Uzak bir evrende, yıldızların bile unutulduğu gri bir şehirde yaşıyordum. Yanımda kimse yoktu, yalnızca içimdeki ses eşlik ediyordu bana.
Bazen o ses bir dosttu: “Ayağa kalk, hala ışık var” derdi. Karanlık gökyüzünde bana yol gösteren tek yıldız oydu.
Ama bazen de düşmana dönüşürdü: “Sen çoktan kaybettin” diye fısıldar, göğsümdeki umudu taş gibi ağırlaştırırdı. O evrende anladım ki, savaş dışarıda değil, evrenin en çetin mücadelesi içimizdeydi. Ve kader, aslında şu sorunun cevabında gizliydi. İçindeki sesi susturup düşman mı yapacaksın, yoksa onunla el ele verip karanlığın ortasında kendi ışığını mı yakacaksın? 🌜

İçindeki ses daha çok seni koruyan bir dost mu, yoksa seni sınırlayan bir hapishane mi?
İçindeki ses daha çok seni koruyan bir dost mu, yoksa seni sınırlayan bir hapishane mi?
Cevapla