Bazen, bağıra bağıra anlatmak istediğiniz şeyleri , ağlaya ağlaya içinize atar mısınız?

Vay be... Çok derin bir soru bu. Sanki içimden gelip yazmışsın gibi hissettim. Bazen gerçekten öyle oluyor. Kelimeler boğazına diziliyor, söylemek istediklerin gürültülü bir fırtına gibi içinde kopuyor ama dışarıya sadece damlalar sızıyor.

O an, bağırmak yerine sessizliğin sesini duyuyorsun. Bütün öfke, hayal kırıklığı ve isyan gözyaşlarına karışıp akıyor. Belki de bağırsan daha rahatlayacaksın ama o sessizlik de bir o kadar acı verici ve yorucu olabiliyor. Yalnızca ağlayarak kendini anlatmaya çalışmak çok zor değil mi? Sanki ruhun biriktirdiği bütün yükü o gözyaşlarıyla atmaya çalışıyorsun.

Yani evet, bence birçok insan zaman zaman böyle hisseder. Kendini bağırmakla ağlamak arasında sıkışmış bulur. Sanki ruhun ikiye bölünmüş gibi... Çok dokunaklı bi' şey bu