Küçük şeyleri kabul eden, büyük kalplere mi ihtiyaç var?

Ayy bu soruyu gorunce aklima gelmis gecmis en komik Turk filmlerinden biri olan Vizontele'deki en duygulu sahne geldi.

Sevdiğine yaranın kabuğundan yapılmış bir kolye hediye eden çocuk. "düşündüm ki fotograf hediye etmekten iyidir, ona bakar bakar alisirsin. ama yara öyle değil, insanın canından etinden bir parçadır. Ne zmn baksan acirsin"

Offf bak hala daha etkiliyor beni bu sahne 😟🥺

Küçük şeyleri kabul etmek kalbin büyüklüğüne işaret değildirki her zaman... Elinde büyük şeyler varken küçük olduğu halde o şey ona haz veriyor, mutlu ediyorsa evet belki büyük bir kalpten bahsedilebilir ancak daha büyük bir şeylere sahip olamamış elindeki tek güzel varlık o an o olan kişi için aynı şeyi söyleyemeyiz.

Biri varlık içindeyken o küçük şeyin güzelliğine kapılıyor, diğeri yoklukta bir varlık ediniyor. Bu yetinmeyi bilmektir. Bir erdem midir? Evet ancak varlık içindeyken tepkisini bilmediğim sürece büyük kalp olarak kabul etmem kendi adıma 🙃

Bence kucuk şeyleri kabul etmek için buyuk kalplere değil de, gercek kalplere ihtiyac var.

Yani sevgi buyutulmezse küçülür, zaman da hep elimizden kayıp gider. Asıl mesele, kaybolduğunda seni bulacak, kimse görmediğinde seni görecek bir yüreğe denk gelip gelememen değil mi 🤷🏼‍♀️

Var elbette, ama bu sabır ve şükür isteyen bir durum, bunu yapabilmek için geniş bir anlayış, gerçek bir olgunluk güçlü ve savaşçı bir ruh gerekiyor, bu da gönlü büyük ehli insanların işi işte.. keşke sayıları bu kadar az olmasaymış.