Bir şeyler yok olmaya bu kadar yakınken, bu kadar şiddetli nasıl varlar?

Nasıl ki havasız kalan biri, normalde önemsemediği nefes alıp verme eylemini en şiddetli şekilde duyumsarsa, yok olmakta olanların hissettirdiği eksiklikte varlıkları hakkında benzer yanılgılar hissettirir bizlere.

Burada hissedilen şiddet varlıklarından ötürü değil eksiklikliği karşısında duyduğumuz gereksinimden kaynaklanır.

Sanırım kafan karışık biraz... oldugu kadar, olmadıgı kader..., bazen akışına bırakmamız gerekiyor hayatı, o bizi sürükler, cırpınsakta kaçış yok, keşke yakınında konuşabilecegin insanlar olsaydı, gerçi kimsenin samimiyetinede güven olmuyor devir kötü, dökülebileceğin hani ruhuna iyi gelenlerden, yorulmuşsun biraz belli, saga çek, bir kahve ☕ yap kendine bir müzik aç kendini bir yokla, cok üsteleme akışa uy bir yerde nasıl olsa gecicek ...

Gecenin en karanlık hali sabaha en yakın olan anı. Bir demlikten çayı bir kaba döktüğündr, demlikte en sonkalan çay, azaldığında en çok akan kısım. Yok olmayı istemeyen sadrce insan değil, ssnırım duygular başta olmak üzere ahsas madde ve mücerret hep bir yok olmama savaşında sanırım.

boğulmaya en yakın olduğun an en çok cabaladığın andir can haçlı durumu bu var gücünle yok olmamaya çalışmak soruların kimse anlamasın diye mi bu kadar karmaşık (9)