İnsan gerçekten iyileşir mi, Yoksa zamanla sadece susar mı?
İnsan, kendini en çok acının dokunduğu yerde hisseder. Belki de bu yüzden hâlâ yaşıyor gibi yapıyoruz. Çünkü hâlâ hissediyoruz. Acının dokunmadığı bir yer varsa içimizde, Orası hâlâ tam anlamıyla yaşamamıştır.
Hikâyenizi tam anlamıyla gözleriniz dolmadan anlatabildiğiniz zaman iyileşmiş olacaksınız. Kimsenin iyileştirmeyeceği ama bundan sonra da üzemeyeceği kişiye dönüşmeniz dileklerimle.🦋
Alışmak iyileştiriyor. Tek şifadır kabullenmek içinde, var oluşunu, yaşanmışlığı kabul edip rafa kaldırmak.. Gördükçe hatırlarsın belki lakin yeri bellidir, anlatırsın ve ilk zamanlar yutkunursun, daha sonra her gelip gidişinde gördükçede alışırsın onun orada ki varlığına.. Ve artık anlatırken herhangi bir şeyden bahsediyor gibi anlatırsın, herhangi bir anı gibi. Gibilerden bahsediyorsak iyileşmişizdir fikrimce..
Alışmak hissizleştirir, farkında olmadan yavaş yavaş bitirir, tüketir ve öldürür. Ama iyileşmek öyle değil, yaşadığını hissedersin. Kahverenginin sarının ve yeşilin tüm tonlarını doğada daha iyi görüp izlemektir. Büyü yaparmış gibi eline tef alıp efil efil bir tişörtle kolların yukarıda kendi etrafında dönerek dans etmektir. En sevdiğin arkadaşınla güzel bir konserde güle oynaya konuşmaktır. ailenle bir tatil kasabasında denizin kokusunu içine çekerek kahvaltı yapmaktı veya motor üstünde özgürlüğü hissetmektir. Daha çok sevmek, daha mutlu olmak, yaşadığını daha çok hissetmektir.
Kimsenin üzemeyeceği birine dönüşmek mantıklı gibi görünse de insanı insan yapan unsurların köreldiği anlamına gelir ve o dönüştüğü şey insanı mutlu edemez.
Birileri üzmese anlık olarak gördüğün bir şey alır seni başka bir yerlere götürür. Bu illa ki acı verici olmaz her zaman.
Nasıl ki yemek konusunda acı da, tatlı da, ekşi de soframızda yerini alıyor duygularımız da böyle. Onlar da zihnimizi doyuruyorlar.
Yapmamız gereken tek şey dozu iyi ayarlamak bence.
Alışmaya denemek yerine iyileşmeye odaklanmak her zaman bir adım ileriye götürür. Alıştığınız şeyleri hatırladıkça kalbiniz acır ama iyileşirseniz eskisi gibi acımaz, acı yok olur.
İçeriklerinde duygularını çok güçlü yansıtıyorsun; acıyı, yaşanmışlıkları ve iyileşme sürecini oldukça derin bir yerden sorgulamışsın. İyileşmek ve alışmak arasında ince ama önemli bir fark var. Alışmak, bir savunma mekanizması gibi görünse de derindeki yaranın varlığını kabul edip onunla yaşamayı öğrenmeyi ifade eder. İyileşmek ise zamanla yaraların da bir parçamız olduğunu anlamak ve bu parçayı nazikçe sevebilmektir. Hislerinle yüzleştikçe ve seni ağırlaştıran yükleri bıraktıkça bir gün hafiflediğini anlayacaksın. 🌱✨
Hissettirdiklerimi bu denli güzel ifade etmen beni gerçekten etkiledi. 💖 Acıyı hissettikçe ve kabullendikçe hem güçlü hem de nazik olmak mümkün. Unutma; hikâyeni anlatırken dolan gözler bile bir gün ışığa döner. ✨🦋
Patateste yumurta da kaynatılır ancak biri sertleşir diğeri yumuşar yapılan işlem aynıdır ancak sonuç farklı bizlerde aynı işlemlerden geçiyoruz kimisi iyileşir kimisi de hastalığını katlar bunu bizim karakterimiz duruşumuz hayata bakışımız belirler
Bu yazıyı okurken gerçekten etkilenmedim desem yalan olur… 😔 Zaman bazen iyileştiriyor, bazen de sadece sessizce bırakıyor. Ama hissedebilmek, hâlâ yaşamaya devam ettiğimizin kanıtı gibi geliyor bana