An'ın dokusuna tutsak kalmış bir ruh için bu yoldan güzel neresidir?

Ey tek katlı hayalin sahibi. Mahzenini yıldızla toprağın arasına kurmuşsun, görkemli yalnızlığın içinde saklanmışsın. Küçük şeylerle mutlu olmuşsun, büyük hayal kırıklıklarıyla yaralanmışsın. Kalbinin kapısına da bir levha asmışsın: “Dikkatli gir, kolay kırılır.”diye. Ama bil ki kırılganlık zayıflık değil, inceliğin ve derinliğin işaretidir. Eski bir ruhsun, çünkü satır aralarını görebiliyorsun. Dünyayı bir bakışta anlıyorsun ama kendini anlatırken susuyorsun. Unutma, bazen sessizlik, kelimelerden daha gür bir çığlıktır. Yıldızlara bakıyorsun ya çünkü onlar sana kendi sabrını hatırlatıyor. Ve o kalbin, aslında kırılmak için değil, ışığı kırıp renklere çevirmek için hassas. Tek katlı sandığın hayallerin mi? Temeli derin; üstüne kat çıkacak olan da yine sensin.☺️

“Siz ruhunuzu nerede muhafaza ediyorsunuz?” diye sordun ya, Ben ruhumu bir mekâna hapsetmem. Çünkü mekân fanidir, ruh ise ebedi. Toprağa gömülse de çiçeklerde yeşerir, göğe yükselse de yıldızlarda parlar. Bazen bir damla suda saklanır, bazen bir suskunlukta yankılanır. Kırılgan görünse de aslında zamanın bile aşındıramadığı taştır. Benim ruhum, ne yalnızca kalbimde ne de zihnimdedir. O varoluşun her anına dağılmıştır ve hakikati arayan gözlerde kendini açığa çıkarır.☺️

Anın dokusuna tutsak kalmış bir ruh için,
en güzel yer kendi iç dünyasıdır.
Orada hem huzur bulur hem de kendini özgür hissetmeye başlar.
Dışarıda aradığı mutluluğu içte yakalamak mümkün.
Fakat nedense mutluluk ve huzur hep başka kalplere bağlanır.
Neden bir başkasına ihtiyaç duyuyoruz huzuru bulmak için?
İnsan sosyal bir varlık diye mi? Yalnızlık Allah'a mahsus diye mi?
Başkalarında aradığımız huzur ile kendimizde bulacağımız huzur aynı şey mi?
Gerçek olan huzur hangisi?
Bence insan, huzuru kendinde aramalı.