Napmam gerek bilmiyorum?

Zaman geçtikçe büyümenin ne kadar ağır geldiğini fark etmişsin ve gençliğini kaybetme korkusu seni derin bir kaygıya sürüklüyor. Aslında yaşlanmaktan değil geçip giden o geri gelmeyecek anılardan hislerden korkuyorsun. Bu duygular abartı değil herkes bir noktada keşke zaman dursa' der. Ama genç ölmek bir çözüm değil çünkü mesele ne kadar yaşadığın değil, nasıl yaşadığın. Belki de şimdi gençliğini korumaya çalışmak yerine onu dolu dolu yaşamanın yolunu aramalısın..

Bu hissi çok iyi biliyorum, ben de hep genç kalmayı isterdim.
16’ya, 18’e, 19’a girince hep “keşke önceki yaşımda kalsaydım” dedim.
Şimdi 27 yaşımdayım, yine eski zamanları özlüyorum.
Yaşlı gibi hissetmiyorum ama gençliği kaybetmiş gibi hissediyorum.
Bazen çaresiz oluyorum, evet.
Ama demek istediğim, bu hisler normal, kimisi abartı bulabilir ama benim gözümde gerçek.
Yani zaman geçiyor ve yaş alıyoruz. Bunu durdurabilecek bir şey yok.
O halde anın tadını çıkarmak gerek.

Genç kalma takıntısı seni yavaş yavaş içten yiyip bitirir ama bu yaşlarda herkes böyle bunalıma veya kendisini sorgulama ruh haline girebiliyor ama sana şöyle söyleyim emin ol zaman geçiyor bunu durduramazsın. Her yaşın kendi güzelliği var ama sen sadece dışına takılıyorsun. Bu kafayla ne 20’ye doyarsın ne 30’a. Ölüm çözüm değil, kaybolmak olur. Kendini toparlaman ve hayata odaklanman lazım daha yaşın genç yani o yüzden dediğim gibi çok takıntı yapmamalısın...