Kendi içinine dönüp baktığında gördüğün şey seni mutlu ediyor mu?

Aslında tek başına mutluluk diyemem, içimde karmakarışık pek çok duygu barındırdım, barındırıyorum. Ama belki de bu karmaşanın içinde bana en çok kalan şey, ders almak diyebilirim. Çünkü kendime dönüp baktığımda yaşadığım her şeyin bende bir iz bıraktığını, beni olgunlaştırdığını (tabi her zaman da olgunlaştırmadı) görüyorum. Mutluluk, hüzün, hayal kırıklığı, ihanete uğramak… hepsi bir şekilde bana bir şey öğretmiş. Kimi zaman gördüğüm şeyler beni gülümsetiyor, kimi zaman kalbimde bi ağrıya neden oluyor. Ama fark ediyorum ki kendime baktığımda gördüğüm kişi halen umut eden ve her şeye rağmen yoluna devam etmeye çalışan büyümeye doğru ilerleyen şimdilik küçük bir kız. Belki de mutluluk tam da bu olabililir... Kendini kaybetmeden, değişen duyguların içinden yine kendi özünü bulabilmek. Kendi kafamı bulandırdım belki de ders almak yerine mutluluktur en baskını.

Evet mutlu ediyor 🙃

Uzun süredir mutluluk kaynağımı içimde taşıdığımı hissettim. Kalbim hislerim duygular ve düşüncelerim. İçime dönüp baktığımda her bir zerresini görüyorum, sağlıklılar en azından. E bu da beni ben yapıyor, geçmişiyle beraber bugünümde yaşadıklarımda benimdir diyerekten oluşan bir ben var gördüğüm.. Bilemiyorum tam ama şu anda şimdi bu soruyu cevaplarken mutlu ediyor beni, belki yarine değişir ama yarinimi yarin düşünürüm ben bugünden belirmem..

Anlatabildim mi bilemiyorum ama sen anlarsın diye düşünüyorum (umarım) 😀

Kendi içime dönüp baktığımda flu bir manzara görüyorum. Alabildiğine boz bulanık. Anlamsız hissettiriyor