Her acının sonunda, insanın kalbinde yeniden doğan bir umut var mıdır?

Aslında her acı, ilk başta insanın kalbinde büyük bir boşluk ve karanlık bırakır. O anlarda umut varmış gibi hissetmek zordur, hatta çoğu kez insan kendini tamamen umutsuz ve tükenmiş hisseder. Ama zaman dediğimiz şeyin gizli bir iyileştirici tarafı vardır. Kalpteki yaralar kabuk bağladıkça, insan farkında olmadan yeniden küçük şeylerden güç almaya başlar bir tebessüm, bir dostun sözü, bir sabah güneşinin doğuşu… Bu küçük kıvılcımlar, içten içe yeniden umut dediğimiz şeyi yeşertir. Yani evet, her acının sonunda mutlaka bir umut doğar diyemeyiz; çünkü bazı acılar iz bırakır, bazılarıysa dönüşür. Ama insanın kalbinde büsbütün umut sönmez. Belki daha sessiz, daha kırılgan hâle gelir; ama uygun zamanda yeniden filizlenmeyi bekler.