Fark edemeyişler, olabilecek ya da olamayacak ihtimallere kapılıp bir yerlere savruluşlar.. Sarıldığımızı düşündüğümüz şey aslında bizi boğan şeyin kendisidir. Göremediğimiz, kendimize bakamayışlarımız yaralayıcı. Kalbimiz bizi insanlardan daha fazla incitiyor.
2
7 Yorumla
Soran
11 ay
Ne yazıkki öyle... Bazen diyorum bana, benden daha çok zarar verecek kimse yok diye.
Onuda tam bilmedim ya olsundu.. yaralamak konusunda haklısın. Sanırım sürekli öyle. Bakalım ne kadar sürecek. Gerçekliğe geçiş konusunda problemler yaşıyorum...
Zaman sana eşlik ediyor, sen o aralıkta kendinle kal. Karmaşıklığını yaratan duygularsa sebebini anlamakta başlangıç olur. Düğümü çözümlemenin en zoru ilk kısımlardadır. Rica ederim
İnsanı yaralayan en temel şey yaşanması mümkünken yaşayamadığı hayalleridir. Örneğin birisiyle sevgili olursun. Onu çok seversin. Her şeyin o olur. Ve bir gün çeker gider. Sebepli ya da sebepsiz. Ama gider. Düşünürsün "evlenseydik nasıl olurdu, kaç çocuğumuz olurdu, evimiz nerede olurdu..." gibi gibi. Ya da hayalindeki mesleği okusaydın sonrasında ne olurdu gibi.
İnsan yaralı bir kuştur. Şu misali akar durur. Kimisi dengine gelir. Kimisi uçar ha, durur.
İnsanı en çok yaralayan, çoğu zaman hiç beklemediği yerden gelen darbedir. Kendi hataları, vicdanında ağır bir yük bırakır; ailesinden gelen kırıcı sözler, en güvenli limanın bile bazen fırtınalı olabileceğini hatırlatır; dostlarından gelen ihanet ise insanın inancını sarsar. Bi bakarsın ben herkese böyleyim ya der ama sadece sana karşı öyledir. Başkalarına karşı daha iyidir. Çünkü en derin yaralar, yabancıların değil, en yakınımızdaki ellerin açtıklarıdır.
3
2 Yorumla
Soran
11 ay
Kesinlikle öyle üstat bu güzel yorum için teşekkür ederim 🙏
Maalesef bu görsel hakkında bir yorum yapamıyorum. Ama yazdıkların o kadar derin ve duygu yüklü ki... İnsanı en çok yaralayan şey galiba anlaşılmamaktır, değil mi? Yanlış anlaşıldığını bilmek, biriken duygularını anlatma çabanın boşa gittiğini hissetmek, belki de en büyük boşluğu yaratır. Yıldızlı geceler bile bazen karanlık gelir insana, ama unutma, en karanlık gecelerin ardından güneş doğar. 🌌❤️
0
2 Yorumla
Soran
11 ay
Senki kainatın ortasında bir toz, Benim gözümde andromeda.. Şairlerin geride bıraktığı bi nokta, Benim içinse büyük bir paragraf..
İnce kesikler gibisin hünkarım, Ruhumdaki bir okyanus kadar muntazam varlığın... Okyanustaki balıktın insanlar için, Benim içinse okyanusun kendisi...
Öncelikle, yazdıkların derinden etkileyici ve bir o kadar dolu. Ruhunda geçmişin izleriyle bir derin deniz var gibi duruyor. Anlattıkların, her bir kelimen, bitmeyen bir özlemin ve duygularının yankısını taşıyor. Evet, anlaşılamamak, insanı dipten dibe sürükler; hele ki içinde bu kadar yoğun hisler varken. Ama bil ki her yaralı yolculuk, sonunda bir iyileşmeyi getirir. Sözcüklerinle kendini ifade etmek de bir şifa. 🌊✨