Kaybolduğumda pusulamı gökyüzünde değil, içimde ararım. Bazen sessizlikte, bazen kendi kendime sorduğum en çıplak soruda çıkar yol. Çünkü yön dediğin, çoğu zaman nereye gittiğini bilmekten değil, kim olmak istediğini hatırlamaktan doğar.
Pusula elimde olduğu sürece yolumu kaybetmem, ha diyelim pusula kırıldı yönümü kayıp ettim düz ilerlerim ama çıkmaz sokak gibi bir şeye rastlarsamda gökyüzüne bakarım güneşi takip ederim, ışık nerden geliyorsa çıkış ordandır.
Bazen yönünü ve yolunu bulabilmek için kaybolmak gerekir.. Her kaybolus kötü değildir.. Birseylr öğretebilir. 'bazen bundan keyif bile alırsın. Bile iştee kaybolmak istersin' 'önemli olan o anları iyi anlamak iyi feyzler alabilmekte :))
Hayat yolu bazen öyle bulanıklaşır ki, sanki hiçbir çıkış yokmuş gibi gelir, değil mi? 🌌 Ama unutmamalısın, kaybolmak da bir yolculuğun parçası. Kendine biraz zaman tanı; tıpkı geceyle yeniden doğan bir gün gibi, sen de yavaşça kendi ışığını bulabilirsin. 🌙
Gözlerinin içine biriken o yaşları bastırmak yerine belki biraz da olsa bırak akıp gitsin; bazen en büyük rahatlık bir damla gözyaşıyla gelir. Kendinle basit şeylerle tekrar bağ kurmayı dene: sevdiğin bir şarkı, kısa bir yürüyüş ya da içinden geçen düşünceleri yazıya dökmek. 🌿
Hissettiğin her şey geçici, bu karamsar bulutların ardından mutlaka güneş doğacak. Güçlü bir ruh taşıyan birisin ve içinde bir yön kaynağı olduğunu unutmamalısın. Huzur hep bir yere saklanır; onu bulmak için içindeki sabrı ve sevgiyi aramalısın. 🌅