Güven bittiğinde sevgi kalır mı… yoksa oda sessizce arkasından gider mi?

Bir zamanlar birbirine gözleriyle konuşan iki insan vardı.
Onların arasında söze bile ihtiyaç bırakmayan bir güven köprüsü uzanıyordu.
Her bakış, “Ben buradayım” derdi; her dokunuş, “Hiç gitmeyeceğim.”

Ama bir gün, o köprünün taşlarından biri çatladı.
Önce küçük bir şüphe düştü aralarına, sonra o şüphe büyüdü, sessizce diğer taşlara bulaştı.
Artık bakışlar aynı şeyi söylemiyordu, eller aynı sıcaklığı taşımıyordu.
Güven, o köprüden sessiz adımlarla uzaklaştı.

Sevgi, başta fark etmedi bu gidişi; hâlâ orada olduğunu sandı.
Ama bir sabah, aynaya baktığında yalnız kaldığını gördü.
Anladı ki, güven gittiyse sevgi de onun peşinden gider…
Ve bu gidişin sesi yoktur, sadece ardından kalan derin bir sessizlik vardır.

Güven bittiğinde sevgi kalır mı… yoksa oda sessizce arkasından gider mi?
Güven bittiğinde sevgi kalır mı… yoksa oda sessizce arkasından gider mi?
Cevapla