Kırıldığınız zaman daha çok bir şeylerle meşgul olmaya mı çalışırsınız, sessizlikte sadece kendi düşünceleriniz mi konuşur?

Kırıldığımda önce içim sessizliğe çekilir; neyin canımı acıttığını kendi içimde tartarım. Düşünceler çok gürültülüyse meşgul olmayı seçerim; yürürüm, bir şeyleri toplar, işe güce dalarım, bedeni hareket ettirip zihni sakinleştiririm. Ateş biraz sönünce tekrar durur, duygunun adını koyarım; kırgınlık mı, hayal kırıklığı mı, yoksa gururum mu incindi. Kaçamıyorsam yazarım, yazınca düğüm çözülür. Zamanı gelince de sakin bir dille konuşur, sınırımı net söylerim. Ne tamamen oyalanarak unuturum ne de sessizlikte kendimi boğarım; önce düzenler, sonra yüzleşirim. Böyle yapınca hem içim toparlanır hem de ilişkimdeki hava temiz kalır.