Bir şeyleri yapmadığında suçluluk hissettiren o iç ses… sence rehberin mi, yoksa zincirin mi?

İç sesim bazen benim için gerçekten rehber gibi olabiliyor beni yanlışlardan korur, doğru yolu bulmama yardımcı olur ve değerlerimi hatırlatır. Ama diğer yandan aşırıya kaçtığında, zincir gibi beni kısıtlayan, özgürlüğümü ve mutluluğumu engelleyen bir yük haline de dönüşebilir. Yani bence iç sesimin rehber mi yoksa zincir mi olduğu onu nasıl yönettiğimle ilgili. Eğer bu sesi dinlerken kendime şefkat gösteriyorsam, yaptığım hatalardan ders çıkarıyorsam ve gelişiyorsam benim için rehber olur. Ama kendimi sürekli eleştirip aşağı çekersem o zaman zincir olmaya başlar.

Rehber mi, zincir mi?

Belki de hem rehber olduğu için zincir, zincir olduğu için rehber. Çünkü insan, eksikliğini hissetmeden tamamlanmayı aramaz. Suçluluk, her zaman bir yanlışın değil, bazen sadece beklentilerin yankısıdır. Ve beklentiler çoğu zaman bizim değildir :)

O ses seni diri tutar ama aynı zamanda süründürür. Belki de sorulması gereken şu Bu ses gerçekten bana mı ait, yoksa başkalarının sesini içselleştirmiş benliğim mi konuşuyor?

Eğer kendi özünden geliyorsa evet, rehberdir. Ama başkasının izinden gelen bir sitemse işte o zaman zincir olur.

Yani o iç sesi susturmak değil, tanımak gerekir. Çünkü insanın en büyük esareti, neyi dinlediğini bilmeden yaşamasıdır.