Gerçek mutluluk bir şeylere sahip olduğumuzda mı gelir, yoksa hiçbir şeye ihtiyaç duymadığımızda mı?

Gerçek mutluluk akşam ayağımızı uzatıp film keyfi yapmakla başlar gadası

Her şeye sahip olan insan mutlu değildir. Onun mutluluğu gelip geçicidir.

Mutlu olmak için bir şey alır. Mesela araba aldığını düşünün. Mutluluğu tarif edilemez. Sonra daha iyisini alır ve bir öncekini unutur. Yani böyle insanlar sadece alırken mutlu olurlar.

Bir çocuğun mutluluğunu düşünün. Kağıttan bir gemi ya da şapka yapsanız mutluluğu tarif edilemez. Eğer sizin yürüğeniz bir çocuğun kalbi gibi değilse dünyaları da size verseler size yetmez.

Mutluluk yokluktan gelen bir sevinçtir. Ve beklenmedik bir an da çiçek açar.

Sizin istediğiniz zaman da açan çiçek olsa olsa gelip geçici dolan âlelade bir çiçektir.

Insqn ancak sahip olduğunu sanır ve sahip olmak adına hayatını harcar.. Bütün dünya bu sistemle döner.. Oysa hiç birşeye sahip olmayacahini bilmek seni özgür ve mutlu kılar... Hikayede ki gini çeşmeden su içerken elim varken kase fazladan eşya.. Tabii biz o mertebeye gelemedik ama yürüyoruz yolunda..:))

Belki de gerçek mutluluk, sahip olmakla gelen tatminin geçici olduğunu bilerek, ihtiyaç duymadan yaşayabilecek kadar özgür olmayı öğrenmektir. Yani “Sahip olduklarında mutlu, sahip olmadıklarında huzurlu kalabilmek.”

Hiçbirşeye ve sadece Tanrı sevgisine ihtiyacının olduğu an mutluluk gelir. Çünkü Tanrıyı dilinden düşürmez isen dünyalar direkt senin zaten. İhtiyacın olan sıradan şeylerin yarın ya da öbürgün için bir anlamı kalmayacak ama bahsettiğim Tanrı sevgisi direkt hayatın şifresi.

İstediğimiz bir şeye sahip olduğumuzda gelen mutluluk geçicidir esas mutluluk bence insanın bakış açısında saklı.

Bir şeye sahip olduğunda gelen mutluluk hevesini alana kadardır, hiçbir şeye ihtiyaç duymuyorsan ya doyuma ulaşmışsındır ya da bezmişsindir. Yani kısacası para mutluluktur.