Senin cehennemin neresi?

Güzel yorum tıpkı bir metin tarzında.. teşekkürler

O cehennem, kapkaranlık bir hücre gibi içimizde saklıdır. Dışarıdan bakıldığında kimse varlığını bilemez, ama her nefeste, her attığımız adımda ağır ağır üzerimize çöker. Kendi ruhumuzun içinde, gizli ve keskin bir hançer gibi saplanır kalbe.

O şeytan; fısıldar gecenin en soğuk saatlerinde, susturur en parlak hayalleri. Kırgınlığın, pişmanlığın ve affedilmemiş sözlerin koynunda büyür; umutlarımızın küllerine hayat verir. Gözlerimizi kapattığımızda bile kaçacak yer bırakmaz; içimizi saran karanlık, her ışık kırıntısını boğar..

İçimdeki şeytan teması hoşuma gitti, benimde aklıma bunlar geldi.

Bana göre içimizdeki karanlık, olumsuz düşünceler ve duyguların, bizim hayallerimizi, beklentilerimizi ve umutlarımızı yok ederken (küle çevirirken), aynı zamanda o karanlık tarafın yani şeytanın bu yıkımdan beslenip güç kazanmasını simgelediğini düşünüyorum..
Yani, umutlarımız yandıkça içimizdeki o olumsuzluk, korku, pişmanlık ve kırgınlık gibi şeyler büyür, daha da güçlenir. Küller, artık geri dönmesi zor olan ve zarar görmüş hayalleri temsil eder ama şeytan (burada içimizdeki o karanlık yan) yani o küllerden beslenerek varlığını sürdürmeye devam eder.

Ölümle ilgili sorunda ise, Ölüm, içimizdeki cehennemin, artık daha fazla yankılanamayacağı bir sessizliktir diye düşünüyorum.
Yani umutların aslında kül olduğu, kalbin paramparça edildiği o içsel savaşın son durağı gibi bir şey…
Belki şeytan bile orada susar, çünkü artık küllerin içinde parlayacak bir kıvılcım kalmamıştır bana göre.