Bir amaç uğruna ölmek mi, yaşarken amaçsız kalmak mı daha ağır gelir?

Bir amaç uğruna ölmek ya da bir amaç olmadan yaşamak ve hatta hayatta kalmak dediğiniz şey sadece bir yoldur: ölümün bir amaca, ruh için bir yaşam misyonuna hizmet ettiği yollar vardır, ölüm yolu onu nihai amacına götürür çünkü savaşmış, kurtarmış, bir davayı savunmuş ve suikasta uğramış, ulusunu savunmak için savaşa gitmiş, şehit olarak ayrılmıştır. Hayatta kalmak ve hedefsiz yaşamak da bazen bir yaşam misyonudur, kişi net referans noktaları olmadan yürümek zorundadır, gerçek bir pusula kurulmadan var olma direncini taşımak zorundadır, bazen bir dava için ölmek veya belirli bir misyon için yaşamak zorunda kalmadan hayatta kalmak da bir inanç jestidir. Bazen var olmayı, dünyadaki yerinizi görmeyi ve kendinizi hiçbir şeyin kesin bir çerçeve belirlemediği ve her gün ruhunuzun bütünün bir parçası olduğuna inanmak zorunda olduğunuz bir yaşamda görmeyi öğrenmektir. Bence her ruhun kendi yolu var, her şeyin en yakın milimetreye kadar çerçevelendiği, yarı yarıya olduğu, çerçevelerini bulmadan önce yollarını kat etmek zorunda olanlar, çerçevelerini inşa etmek zorunda olanlar ve ölümün nihai hedefleri olduğu (yukarıda bahsettiğim gibi). Ruhların bu yaşamda öğrenmek için izledikleri çeşitli yollar vardır, hiç kimse bir başkasına benzemez. Ve eğer hedef tek yol ise, o zaman birçok ruh kendi yolunu kaçırmıştır.