Birini anlamak mı daha zor yoksa kendini anlatmak mı?

Benim için en zoru kendimi anlatmak. Çünkü ne kadar anlatırsam anlatayım, insanlar çoğu zaman söylediklerimi kendi algılarına göre yorumluyor. Kurduğum cümleler, niyetimden uzak yerlere çekilebiliyor. Ve sonunda ben, olduğum kişiyle değil, söylediklerimle yargılanıyorum. Bu yüzden zamanla anlatmaktan yoruldum. Kendimi ifade etmek istemediğimden değil, anlatmanın bazen hiçbir şeyi değiştirmediğini fark ettiğimden. İnsan sadece anlaşılmak istiyor. Fazla açıklama yapmadan, kendini savunmadan, yargılanmadan. Birinin gerçekten ne hissettiğini anlamak istiyorsak, bakmamız, dinlememiz, çaba göstermemiz yeterli. Çünkü birini anlamak zor değil aslında; yeter ki anlamak isteyelim. Empatiyle, sabırla, kalpten bir niyetle yaklaşmak yeterli. İşte bu yüzden, artık anlatmak değil, anlaşılmak istiyorum.

Birini anlamak bazen içini o kişinin yerine koymak demektir, ama bu yerin neresi olduğunu bilemediğinde her çaba boşa düşer. Sessizliğinden ne demek istediğini, gözlerine bakıp ne hissettiğini çözmeye çalışırsın ama çoğu zaman o bakışların ardında ne fırtınalar koptuğunu asla öğrenemezsin. Kendini anlatmaksa başka bir zorluktur, çünkü kalbindekini diline dökerken ya yanlış anlaşılmaktan ya da fazla anlaşılmaktan korkarsın. Sustuğun yerler, aslında en çok bağırmak istediğin yerler olur. İki taraf da eksik kalır ve en çok da bu eksiklik can yakar.