Kendinizi yalnız hissettiğinizde ne düşünerek motive oluyorsunuz?

Yalnızlık hissi bazen bir boşluk gibi gelir ya… herkesin o boşluğu doldurma şekli farklıdır. Senin yaptığın gibi, sevdiğin müziklere sığınmak ya da arkadaşlarla iletişim kurmak çok güzel ve etkili yöntemler. Benim motivasyonum ise şöyle şekilleniyor "Geçici" olduğunu hatırlatırım kendime.
Yalnız hissetmek, tıpkı mutsuzluk gibi geçici bir duygudur. O anda ne kadar yoğun olursa olsun, sonsuza dek sürmeyeceğini bilmek içimi rahatlatır. İçsel bir sesim var "Bu an, kendinle baş başa kalman için geldi."
Yalnızlık bazen bir ceza gibi değil, bir davet gibidir. Kendime dönmek, ruhumu duymak için bir fırsat. Doğaya veya yazıya yönelirim.
Yürüyüş yapar, şiir okur ya da bir şeyler karalarım. Sessizliği yargılamadan dinlemeye çalışırım. Beni seven insanları düşünürüm.
Belki o an yanımda değiller ama onların varlığı içimi ısıtır. Varlıklarını hatırlamak, yalnızlık hissini yumuşatır. Yani “yalnız değilim!” diye bastırmak yerine, “yalnız hissediyorum ama bu duygunun içinde kaybolmam gerekmiyor” demeyi seçiyorum...

Çok kafa yormadığım şeyler

belki de istediğim zaman ulaşabileceğim arkadaşlarımın olmasındandır ama yalnız kalmak da beni pek korkutmuyor